پایگاه خبری دهدشت نیوز: معلولیت در ذهن انسان‌های سالم به ناتوانی معنا می‌شود و عرف اشتباه اجازه می‌دهد به یکسری آدم‌ها که شبیه همه نیستندبگویند«معلول».نوع نگاه به قشر معلولی که به هر علت از سلامت جسمانی برخوردار نیستند متفاوت است ؛ عده‌ای نگاه ترحم‌آمیز به آنها دارند و سعی می‌کنند چنین کسانی را مورد تفقد قرار دهند و نگاه برخی نیز متاسفانه تحقیرآمیز است که البته جامعه معلولان هر دو نگاه را نمی‌پذیرد و رفتار و احساسات دیگران آن‌ها را رنج می‌دهد.

اما معلولان بارها محدودیت را دور زدند و ثابت کردند «معلولیت هرگز محدودیت نیست» و نقص یک یا چند عضو نمی‌تواند اراده قوی‌ آنها را در برداشتن گام‌های بلند سست کند.

افرادی که هر کدامشان در برابر نگاه‌ها و مشکلات پیش‌رو قهرمان دنیای پیرامون‌شان هستند هرگز از پای نمی‌نشینند و تسلیم معلولیت و محدودیت‌ها نمی‌شوند اما احساس گریز دیگران از انسان‌های معلول آنان را بیش از درد معلولیت رنج می‌دهد.

در دهدشت برادران باختر معلولانی هستند که این نوع نقص را نوعی موهبت الهی تلقی می‌کنند و باعث شده نقص جسمانی را با شکوفایی سایر ابعاد وجودی جبران کنند. «علی‌شیر» و «نصیر» باختر تسلیم معلولیت نشدند و به ناتوانی‌هایشان بهایی نمی‌دهند با انرژی و امیدوار کسب و کار دارند و آرزویشان توسعه بازار کار و فراهم آوردن زمینه اشتغال برای دیگر همنوعان است

حرف‌های نصیر از جنس نهیب به خود بود که «معلول شدی که شدی، حالا چی؟ یا باید کنج خانه بنشینی و تمام عمر بقیه جورت را بکشند یا بلند شوی» او فهمید خودش باید بلند شود کمک کند تا محتاج نگاه دیگران نباشد. او بلند شد تا روی پای خود بایستد با اینکه پاهایش نقص دارد.

و علی‌شیر دیگر معلول گزارش ما کنج خانه نمی‌نشیند آستین همت بالا می‌زند و دنبال کسب روزی می‌رود؛ ولو به قیمت دوری چند ماهه از خانواده برای حرفه‌آموزی در شیراز تا زندگی‌اش را بسازد.

علی‌شیر از نگاه ترحم آمیز دیگران بیزار است می‌گوید وقتی جلوی بازار روز با کمک‌های مردمی مواجه بودم که برای رضای خدا پولی در دست من گذاشتند عذاب می‌کشیدم. این کمک‌ها برایم زجر آور بود به خاطر همین یک روز تصمیم گرفتم به حرفه برقکاری روی آورم چون به این کار علاقه داشتم.

این دو عضو جامعه معلولان نگذاشتند چرخ‌های ویلچرشان جلوی چرخ زندگی‌شان را بگیرد. اراده و پشتکار در زندگی این دو خانواده رنگ و بوی دیگری دارد.

علی‌شیر ۴۷ سال سن دارد با این شرایط خو گرفته و زندگی‌اش را می‌سازد پرانرژی و امیدوارانه سخن می‌گوید وضعیت جسمانی سد راه ازدواجش نشده و سنت حسنه را هفت سالی می‌شود ادا کرده است با این حال هنوز صاحب اولاد نشده و آرزو دارد بچه‌دار شود.او می‌گوید برای پیگیری درمان ناباروری هزینه ندارم.

این عضو جامعه معلولان نگاه دلسوزانه دیگران را تاب برنیاورد راهی شیراز شد تا آموزش‌های فنی و حرفه‌ای بیاموزد می‌گوید شش ماه در شرایط سخت به یادگیری حرفه برقکاری مشغول بودم پس از آن وارد بازار کار شدم.

تحصیلات ابتدایی و راهنمایی را در سرفاریاب به اتمام رسانده و دیپلم را به صورت آزاد در دهدشت گرفت.

این دو عضو جامعه معلولان نگذاشتند چرخ‌های ویلچرشان جلوی چرخ زندگی‌شان را بگیرد. اراده و پشتکار در زندگی این دو خانواده رنگ و بوی دارد

مشتری‌ها یکی پس از دیگری وارد مغازه می‌شوند و هر کدام وسیله برقی برای تعمیر تحویل می‌دهند. علی‌شیر راز رونق کار خود را در مشتری مداری می‌داند و می‌گوید: «مشتری‌هایی دارم که از مرکز شهر و در جاهایی که تعمیرگاه‌های زیادی در مسیر آن‌ها وجود دارد به اینجا می‌آیند چون اعتماد دارند و از کیفیت کار رضایت دارند.»

این دو همانند دیگر معلولان توانمند نشان می‌دهند معلولان هرگز معلولیت را محدودیت تلقی نمی‌کنند اما مسؤولان هستند که معلولان را نسبت به خدمات محدود می‌کنند.

می‌گویند«کاش روزی به صورت نمادین هم که شده یک مسؤولی سوار بر ویلچر شهر را دور بزنند به مشکلات این قشر پی ببرند.»

مصاحبه من تمام می‌شود راه خانه در پیش می‌گیرم اما ذهنم همچنان درگیر این جمله برادران معلول است که « چرخ زندگی‌ معلولان متوقف نمی‌شود اگر مسؤولان آنها را باور کنند»

نگاهشان به معرفتی است که شاید از قلب خیرین جوشش بگیرد تا با تأمین یک قطعه زمین امکان خانه‌دار شدن برایشان فراهم شود.

۲۰۱ خانوار دو معلولی (جسمی-حرکتی)به بالا در شهرستان به علت رعایت نکردن مناسب‌سازی اماکن و مبلمان شهری از حقوق شهروندی خود بی‌نصیب هستند و برای تردد با مشکلات جدی مواجه می‌شوند.