به قلم خداداد احسانی :
درخت تنومند عزت کهگیلویه در سالیان اخیر تبرهای زیادی خورده است . و از آن سرو سرافراز و سبز تنها ریشه ای باقی مانده است. ریشه ای که محصول عملکرد مثبت گذشته است و رنج و مررات هایی است که برای براقراشتنش خون دلها خورده شد . حال ِ این روزهایش ناخوش است. بی شاخ و برگ در انتظار زمستانی است که بوی بهار می دهد . در پس همه ی شعارهای رنگارنگ دیگران ؛ آنچه باقی ماند رخت سیاه عزت بر باد رفته است . کهگیلویه تنها در پسوندش بزرگ را دارد و شعاع دایره ی تاثیرگزاری اش هر روز کوچک و کوچک تر می شود . چماق بدستان مجازی و قلم بدستان مواجب بگیر هم گام به گام به عقب رانده شدند وقتی تو خالی بودن طبل شان برای افکار عمومی روشن شد . کهگیلویه از سروری و بزرگی به ( واو ) تقلیل داده شد و آن همه هیاهو در عمل هیچ بود ( پشت آن پنجره جز هیچ بزرگ هیچ نبود ) . اما کهگیلویه سرزمین استقامت و امید همیشه برای روز مبادا برگ برنده ای دارد تا نشان دهد با تکیه بر تاریخ اساطیری اش شاید در برهه ای دچار ضعف بشود اما تسلیم نمی شود . این برگ برنده با « بازگشت سیاستمدار » رو شده است . سیاستمداری که خشت خشت بنای توسعه کهگیلویه را معمارش بود. سیاستمداری که کاریزما ، نفوذ ، عملگرایی اش معجونی از قدرت و عزت را برای کهگیلویه به ارمغان آورده بود و درخت کهگیلویه را تناور و تنومد کرده بود تا درکوران فراز و نشیب های روزگار شاید خمیده شود اما نشکند . این روزها آن عزت و شکوه ( که به جان کِشتمَش و به جان دادمش آب ای دریغا به برم می شکند ) دچار زوال شده است و بازگشت عزت به کهگیلویه از یک گفتمان نخبگانی به یک مطالبه ی عمومی تبدیل شده است. مطالبه ای که یک پاسخ روشن دارد ( سید محمد موحد ) . مردی فراجناحی با نفوذی گسترده در لایه های مختلف اجتماع و حاکمیت . هوش و ذکاوت سیاسی به همراه دیپلماسی نهان و آشکار ، شناخت مناسبات درون و برون گروهی باعث شده که افکار عمومی سید محمد موحد را منادی و پرچمدار بازگشت عزت به کهگیلویه بدانند تا در پس همه ی تقلیل ، تنزیل و جفاهایی که به دیار کهگیلویه شده باز هم ققنوس وار بار دیگر از خاکستر مهجوریت و مظلومیت سر برآورد و بزرگ شود پس در همین روزگار تلخکامی و نا شادی هنوزم امید زنده است .

امیدی به نام سید محمد موحد….آینده روشن است …