به گزارش دهدشت نیوز، عبدالحمید کیانوری روانشناس و مدرس دانشگاه طی یادداشتی نوشت؛ مطالعه آسیب های اجتماعی اعم از نابهنجاری ها و انحرافات اجتماعی یکی از موضوعات مهم و مورد بحث جامعه شناسی است. تعلیم و تربیت ابزاری کاربردی برای ایجاد تحولات و تغییرات بنیادین در زمینه های مختلف اقتصادی، اجتماعی و سیاسی بوده و قادر است از طریق ایجاد تغییر در دانش و رفتارها، ترویج هنجارها و ارزش های مورد نظر پاسخگوی درخواست های مربوط به اشتغال، بهره وری و تحرک پذیری اجتماعی به منظور عینیت بخشیدن به آرمان ها و ایده آل های جامعه شود. رسالت اصلی آموزش و پرورش توان بخشیدن به فرد فرد انسان ها در جهت توسعه کامل استعدادها و نیز شناخت توانمندی های خلاق خویش است و این هدف بر سایر اهداف آن ارجحیت دارد. حصول این هدف هر چند دشوار و طولانی است اما در جهت جستجوی عادلانه‌تر و بهتر برای زیستن ضروری محسوب می شود. این امر زمانی تحقق خواهد یافت که همه چیز سر جای خود قرار گیرد اقدامات و نتایج حاصل حکایت از توفیق کم نظام آموزشی در این رسالت را دارد. نوع نگاه و آگاهی نسبت به توانمندی ها و ضعف ها،‌چگونگی سرعت واکنش به رویدادها و نوع مدیریت ها در برخورد با تهدیدات و فرصت ها می تواند‌ تعریف کننده ماهیت و آثار مثبت یا منفی رویدادها باشد چرا که با عکس العمل مناسب و مدیریت به موقع، منطقی، علمی و درست می تواند یک تهدید را به فرصت و فرصت را به تهدید تبدیل کرد. آسیب های اجتماعی پدیده های واقعی، متغیر، قانونمند و قابل کنترل و پیش گیری اند. کنترل پذیری آسیب های اجتماعی شناخت علمی آن ها را در هر جامعه ای برای پاسخ به پرسش های نظری و علمی و کاربردی از ایده ها و یافت های علمی تولید شده در برنامه ریزی های کوتاه مدت و بلند مدت برای مقابله صحیح با آسیب های اجتماعی، درمان یا پیش گیری از گسترش و پیدایش آن ها را ضروری و پر اهمیت می سازد. توسعه علمی و فرهنگی در آموزش و پرورش را می توان براساس دو رویکرد نخبه گرایانه و آموزش عمومی صورت بندی و تدوین کرد نتیجه آن اگر بر امر آموزش عمومی، کاهش آسیب ها و شکوفایی استعدادها اهمیت لازم داده شود نخبه گرایی از دل آن زاده می شود و اتخاذ سیاست نخبه گرایی امری معقول و پسندیده و بلکه ضروری خواهد بود. با توجه به گستردگی آسیب های اجتماعی بویژه در میان نسل جوان و نوجوان و مقابله با آن ها نیازمند هوشیاری عمومی، برخورد علمی، کارشناسانه و مسوولانه است. واکنش های فرافکنانه ،غیر مسوولانه و غیرحرفه ای نه تنها گره ای از مشکلات نمی گشاید بلکه موجب پیچیده شدن آن ها می شود. با توجه به گذر جامعه سنتی به مدرن خانواده ها، مدارس و دست اندرکاران بهتر است روش های خود را تغییر دهند و تمرکز بیشتری برای آموزش مهارت های زیستن در جامعه امروزی به نوجوانان، جوانان و دانش آموزان داشته باشند. حال این سوال مطرح می شود که نظر به اهداف عالی و ساحت تعلیم و تربیت، اصل تغییر و تحول و استفاده بهینه از فرصت ها و هزینه ها، در مقایسه و رقابت با دانش روز ، در راستای رویکرد اصلی نخبه گرایی در مدارس و دانشگاه حمایت از کودکان ، نوجوانان و جوانانی که خود توانمند وخلاق هستند جهت رشد و شکوفایی بیشتر استعداد و شادکامی آنها چه برنامه و حمایت هایی عملآ صورت گرفته است!؟ از طرفی در زمینه شناسایی آسیب های اجتماعی و افراد آسیب پذیر ، مهار خشونت و کاهش مشکلات و بهبودی آنها چه اقدامات اثربخشی صورت گرفته است!؟ راهکارهای لازم چیست؟