دهدشت نیوز

دانشگاه، کانون فهم ، تحلیل، دانش و آگاهی سیاسی

به قلم خدیجه ثنائیان زاده،دکترای روابط بین الملل

دانشگاه به فرمایش حضرت امام مبدا همه تحولات است.بر این اساس از اقشاردانشگاهی به خصوص اعضای هیات علمی دانشگاه انتظار میرود در راستای ماموریت فوق حدکت نموده و کمتر متاثر از فضای سیاست زده جامعه اطراف خود باشند. در اظهارات خود به گونه ای فلسفه وجود دانشجو و دانشگاه را زیر سوال نبرند که در این صورت تنهای کور سوی امید و اصلاح در جامعه خاموش خواهد شد.با عنایت به این مهم و در راستای اظهار نظر چند تن از اساتید عضو هیات علمی که بعضا کرسی ریاست دانشگاه را نیز در اختیار داشته اند برآن شدیم تا با ارائه تحلیلی ابتدا مسئولیتی که برعهده عزیزان بوده را یاداور شده و اینکه نقش و تاثیر گذاری آنان در مهارت آموزی و مهارت ورزی بدور از دغدغه حفظ کرسی ریاست چه بوده است؟ در راستای سخن این بزرگواران میتوان چنین بیان کرد که اساتید دانشگاه علاوه بر الگو سازی از رفتار و عمل خود باید از جریانات روز به درستی آگاه بوده و محیط دانشگاه را مطایق با آن متحول نمایند. با این پیش فرض که سیاست‌زده بودن و سیاسی کار بودن متفاوت از سیاست دانستن و سیاسی بودن است.

همانطور که همگان میدانند دانشجویان یکی از سرمایه‌های اجتماعی جامعه و موتور محرکی برای به حرکت درآوردن اقشار مختلف مردم به سمت آرمان‌های اصلی جامعه می باشند. در بطن جامعه گاهی با راست و دروغ‌های زیادی مواجه می‌شویم. گاهی بلد نیستیم حرف راست را بگوییم و یا گاهی نمی‌توانیم آن را بپذیریم. حال این اساتید محترم بیان کنند چه نقش‌ها و تلاش‌هایی برای رشد و تعالی دانشجویان و سطح علمی آنها در دانشگاه داشته‌اند؟ در دانشگاه به عنوان یکی از بخش‌های ساختار فرهنگی کشور برای رونق دادن بینش و درک مطلب دانشجویان چه کارهایی انجام داده اند ؟
جالب است از یک طرف دانشگاه را مبدأ همه تحولات سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و فکری دانسته اما از طرفی دیگر
معتقدند که ابزارهای فکری، فرهنگی، اقتصادی و غیره راه را بر ورود دانشگاهیان و چهره‌های علمی بسته و موجب انسداد باب حضور فعال دانشگاهیان گردیده است. شما اساتید محترم که از وضع موجود ناراضی هستید، چه کاری برای گسترش تحلیل سیاسی دانشجویان انجام داده‌اید که هر هر حرفی را به آسانی نپذیرد و هر احتمالی را به آسانی در ذهن خودش راه ندهد یا رد نکند؛ این قدرتِ تحلیل سیاسی، و.. را آیا به دانشجویان خود آموختید؟ هنر دانشگاهیان باید این باشد که در محیط کارایی داشته باشند و حال که شما چنین نیستید باید درکجا به دنبال علت گشت؟
به وضوح میدانید که واقعیت دانشگاه، در وظایفی است که در تمامی حوزه‌ها از جمله در حوزه اجتماع کل و سرنوشت جامعه، استقلال ملی، طرح توسعه و محیط زیست و سیاست‌های کلان معماری و شهرسازی دارد، شما تا چه میزان این نقش را پرورش داده‌اید؟ چرا از نقشی که برعهده خود شما گذاشته شده است دور شده‌اید ؟
آیا اقدام خاصی در گشترش و ایجاد تغییر و تحول در دانشگاه‌ها انجام داده‌اید؟ همچنین پاسخ دهید، کنش شما و فعالیت شما تا چه میزان «سیاست‌گری مبتنی بر منطق» بوده است یا نه صرفاً بر مبنای «سیاسی بازی و خودنمایی» بوده است ؟!
باید به این مهم توجه کرد که نمی‌توان در وهم دم از تغییرات زد ولی الگوی شاخصی برای معرفی نداشته باشید! بی‌تردید، اقدام و اصلاح نظری و فکری نیز هنگامی نمود پیدا می‌کند که توأم با عملگرایی باشد. شما به عنوان نمونه بارز افرادی که می‌توانند الگو باشند تا چه میزان عمل گرا و الگو بوده‌اید؟
مشارکت سیاسی تابع دو عامل نگرش و اولویت‌های نخبگان سیاسی و وضع گروه‌ها و انجمن‌ها و نهادهای اجتماعی واسطه در خود جامعه می‌باشد. شما اساتید محترم بر مبنای این تعریف در کجای توسعه و مشارکت سیاسی شهرستان قرار دارید؟

سواد یا تحصیلات فرد بیشترین تأثیر را بر مشارکت سیاسی دارد. با داشتن چنین امتیازی تا چه میزان به مردم کمک کردید برای واکنش بهتر در برابر اخبار و مواضع شخصیت‌ها و کمک به اتخاذ تصمیم لازم درباره انتخاب رفتار مناسب در مواضع گوناگون و شرایط گوناگون؟
چه میزان سناریوپردازی و سناریوسازی را به دانش آموختگان خود آموختید؟

اگر به فرهنگ عمومی کدخدامنشی معتقدید چرا به دنبال تحصیل رفته اید؟ اگر قرار بوده که شما ایفای نقش نکنید و نتوانید تغییر ایجاد کنید و الگو باشید چرا از دیگران انتظار تغییر دارید؟
مگر این نیست که شما خود مهد تغیر و تحول را در دست داشتید (کرسی ریاست دانشگاه)، چرا تغییردر خروجی محتوایی و مهارت اموزی دانشگاه نداشته‌اید؟ انجام ندادید؟ خدمتتان عرض میشود ما حدیث مفصل خواندیم از این تحلیل.

استاد بزرگوار دیگری بیان کردند که چرا اینگونه فرصت سوزی کرده‌اند؟ همچنین به دنبال دفع ضرر و تغییر وضع موجود هستید؟
آیا شما به عنوان استاد و عضو هیات علمی فرصت‌ و زمان آگاه سازی را نسوخته‌اید؟ فرصت‌های ایجاد بینش تفکر بینادی را نسوخته‌اید؟ بزرگوار به کجا چنین شتابان .دفع ضرر را از الگوهای علمی و دانشگاهی که خود شما می باشید باید خواست.
شما که قلمتتان شرمش می‌آید مشکلات را مطرح کند، همان شرم قلم به شما نیاموخته است که به عنوان استاد و هیات علمی مشکلات کلان را در سطح خرد و برمبنای خواسته خاص خود تحلیل نکنید؟
آیا بیکاری، تورم و گرانی، فقر و محرومیت، فقدان رفاء اجتماعی، رواج مفاسد اداری و مالی و اخلاقی، شیوع رشوه و رشوه خواری و فراگیر شدن اعتیاد، پائین آمدن سطح زندگی و ایجاد شکاف طبقاتی، افسردگی و پژمردگی جوانان مخصوصاً ًدانش آموختگان و فارغ التحصیلان دانشگاه‌ها، رواج یافتن دروغ و دروغ پردازی و دادن وعده‌های دروغ، جابجا شدن ارزش‌ها با ضد ارزشها، جاری شدن سنتهای غلط و ویران کننده مدح و مدیحه سرایی، تملق و چاپلوسی، زیر آب زنی و چاه کنی و ….. مختص یک شهرستان می‌باشد، در سطح آکادمیک چنین قلم زدن جای تعجب دارد.
زیبنده است که شما بزرگوران و اساتید اهل قلم و صاحب علم، جهت روشنگری و تنویر افکارعمومی از خودتان به عنوان منبع مهم تغییر و تحول یاد کنید و مطرح نمایید چرا خطا رفته اید؟ چرا دانشگاه نتوانسته در ترویج فرهنگ کار، رویکردهای دانش بنیان و مهارت افزایی در جامعه ایفای نقش کند؟

یقیناً اینکه با توجه به بیانات شما مجدداً مردم با آرای بالا نماینده انتخاب کرده‌اند یعنی نتوانسته‌اید به عنوان عضو علمی و در جایگاه کرسی رئیس دانشگاهی نقش خود را به عنوان الگو به درستی ایفا کنید.
“آیینه گر بنمود نقش تو بنمود راست، خودشکن آیبنه شکستن خطاست”