بنام خدا
سیدعلی عباس محدث
«کوه گل، نماد اتحاد یا تفرقه؟؛ بررسی رفتارهای سیاسی نمایندگان»
اصطلاح سازی یا انتخاب شعار در ساختار کلان جامعه ما، به یک گفتمانِ الزامی و نه جهت بخش، تبدیل شده است. بیش از دو دهه است که مقام معظم رهبری به منظور اولویت بخشیدن به ضرورت های مردم، در آغاز هر سال، شعاری را محوریت قرار می دهند و سپس در تمامی ملاقات مردمی و دیدار با دولت مردان و نمایندگان مجلس و فعالان اقتصادی، راهکارهایی را نیز بر اساس همان شعار معین شده، ابلاغ می کنند. در اینکه تمامی شعارهای سال، توسط دولتمردان بویژه در ۸ سال دولت وامانده، مستهلک و خودباختۀ شیخ حسن روحانی، فقط در حد همان شعار باقی ماند، شکی نیست. در کنار شعارهای مردم محوریِ مقام معظم رهبری، دولت ها نیز بر اساس ایدئولوژی سیاسی خود، شعارهایی را انتخاب می کنند و به مصداق همان شعارها، اعتماد مردم را اخذ و فعالیت سیاسی خود را آغاز می کنند. چراکه شعار، برای هر دولتی به نوعی بازاریابی سیاسی است که متناسب با هدف گذاری و توانمندی کاندیداها و البته بر اساس قوانین و اصول معینی نیز طراحی و به مردم عرضه می شود. مثلاً دولت چهاردهم که با شعار«وفاق ملی» موفق به اخذ حداکثر آراء شد، این ذهنیت را به جامعه القاء نمود که دولت آقای پزشکیان به دنبال نخبه گرایی و استفاده از تمام ظرفیت های فکری، علمی و دانشگاهی برای حل مشکلات مردم و جامعه است. یعنی تمام قابلیت های انسانی جامعه را برای پایان دادن به ناکارآمدیهای سیاست خارجی و امور داخلی بکار خواهد گرفت.
بنابراین، اصطلاح سازی در کشورهای در حال توسعه را نوعی محرک می دانم که اگر ساختار مدیریتی و سیستم اجرایی سالم، شفاف و هدفمندی وجود داشته باشد، می تواند از انگیزۀ کارکردی خود به نحو شایسته ای بهره مند بشوند. به قول پارسنز؛ « هر سیستم نیازهایی خاص خود را دارد و بقای هر سیستم منوط به رفع این نیازهاست.» متأسفانه در جامعه ما، هرگز این شعارسازیها، مطلوبیت لازم را بویژه از طرف سیاست زده های صاحب قدرت، نداشته است. پس، هرچه سطح فکری و باورمندی مدیریت ها در بین قوم، ایل، منطقه، بخش، شهر و استان، ضعیف تر و ناتوان تر و منسوخ تر باشد، تضاد اجتماعی و نهایتاً فساد مدیریتی بیشتر خواهد شد.
این مقدمه در راستای شعارِ کوه گل گردی(گرامیداشت سوم خرداد و آزادسازی خرمشهر)، نمایندگان بویراحمد بزرگ و گچساران نفت خیز، در دلِ گِرداب بی مدیریتی و فساد اداری استان ما، کافی است. مخصوصاً که در کنار سکوت ناشی از بی کفایتی مدیر بنیاد شهید استان، این غلط مصطلح خودشان را با اصطلاحی من درآوردی«شهید شاخص»، که هیچ شهید و خانواده شهیدی از این مرزبندی بین شهدا رضایت ندارد، مثبت جلوه دادند. البته کسی مخالف اتحاد مردم و مسئولان، و همچنین انسجام اجتماعی در جامعه نیست. ضمن اینکه افتراق و فاصلۀ بین مردم و مسئولان و هر آنچه حال مردم را ناخوش کند، شرط انصاف هم نیست. باید بپذیریم که همۀ سازوکارهای سیاسی و اجتماعی در کنار برنامه ریزیهای اقتصادی و فرهنگی دولت ها و مسئولان در هر نظامی با هر سیستم مدیریتی، برای آن است که مردم را در بست ها گرفتار نکنند و عقلانیت مدیریتی را به منظور استفاده از منطق و روش‌های علمی در مدیریت سازمان‌ها و تصمیم‌گیری‌ها برای دستیابی به اهداف به طور موثر و کارا، بکار گیرند. این مفهوم شامل استفاده از داده‌ها، تحلیل‌های منطقی و ارزیابی‌های دقیق برای اتخاذ تصمیمات است. پس آیا با شعار گرامیداشت سالروز آزادسازی خرمشهر در کوه گل، وفاق و انسجامی صورت گرفت؟
چطور موقع بکارگیری نیروهای سفارشی در دستگاههای دولتی یا معرفی نورچشمی ها در شرکت های کلان و هلدینگ های نفت و گاز، وفاق و اتحادی دیده نمی شود؟ چرا هنگام تقسیم و تخصیص سمت های مدیریتی به بستگان و وابستگان، برای اتحاد و انسجام، به کوه گل نمی روید؟ چرا برای واگذاری خدمات دولتی و پروژه های اقتصادی و نفتی و راه و هر آنچه مربوط به سرمایه گذاری است، همه مردم بویژه نخبگانِ دانشگاهی را در این سفرۀ اتحاد و همگرایی کوه گل دعوت نمی کنید؟
حضرات نماینده؛
آیا گرامیداشت خرمشهر با گرامیداشت نیازمندیهای آزادسازان خرمشهر، منافاتی دارد؟ شما هیچ دستاوردی برای ایثارگران نداشته و ندارید. تا جائیکه وقتی فرزند شهید در نتیجه بی توجهی و بی مسئولیتی مدیران انتصابی شما، اقدام به خودکشی می کند، حتی یک دقیقه هم به فکر حماسه آفرینان خرمشهر نبودید. کدام چراغ مدیریتی، اقتصادی و فرهنگی را برای این مردم روشن کردید که اکنون گرامیداشت خرمشهر را به نام اتحاد و هم محوری با مردم استان برگزار می کنید؟ شما با تمام بادمجان دور بشقاب چین ها با کوله های پر از مواد غذایی و تأمین امنیت و هزینه های بیت المال توسط برخی از مدیران و …، به کوه گل می روید تا آزادی خرمشهر را پاس بدارید؟ پس چرا در پاسخ به سؤالی در مورد سدسازی آن سوی کوه گل، با تکبر می گویید، «من خودم کارم را بلدم»، در حالیکه مسئولان اصفهان هم تخصیص لازم را گرفته، هم ماده ۲۳ سد ماندگان را اخذ کرده و هم دستور معاون اول رئیس جمهور را برای تسریع در انجام پروژه در دست دارند؟
این روش شما دغدغه مردم نیست. اگر کوه گل گردی شما برای گرامیداشت آزادسازی خرمشهر است، پس چرا مدیر ناتوان و بی دردِ بنیاد شهدا استان همراه تان نبود؟ چرا مدیران ستاد حفظ و نشر آثار دفاع مقدس یا ستاد کنگرۀ شهدا، این گرامیداشت را به سبک شما گرامی نداشتند؟ چرا فرمانده سپاه و فرمانده تیپ ۴۸ فتح که باید در متن چنین برنامه هایی باشند، نبودند؟ این را می پذیرم که گرامیداشت چنین برنامه هایی، ملی است و صاحبی به غیر از مردم ندارند، اما تقسیم امور و مدیریت ساختار نظام را که حتماً قبول دارید؟ قبول دارید که شاخص و شناسۀ اصلی این برنامه، باید کسان دیگری می بودند؟ پس این رسم غلط که بر پایۀ نامی مقدس و با هر انگیزه ای بنا نهاده اید، نه شمولیت عام دارد، نه ضرورتاً الزامی در آن است و نه در این گرفتاریهای مدیریتی، اقتصادی، فرهنگی و فکری که خود در آن سهیم و عامل هستید، موضوعیت دارد.
پیشنهاد می کنم، جایی قدم بردارید که قدم های خستۀ ناتوانان و گرفتاران جامعه نیز شما را همراهی کنند. برای مردم باشید و گرامیداشت و یادبودهایتان را برای مردم نمایش بدهید تا ذهنیت و افکار عامه مردم را همراه داشته باشید. این ریاکاریها در ساختار مدیریتی ما پذیرفته شده است و با انتصاب و انتخاب هایی که شما بر مردم تحمیل می کنید، اگر برای تمام روزهای سال، سالروز بنامید و گرامیداشت بگیرید، قطعاً کولبرانِ شیفتۀ تملق، بازهم حضور خواهند داشت. لیکن یادآوری می کنم که همان روز، آن مرد روستایی که در تأمین یک وعدۀ غذایی برای خانواده اش مستأصل مانده بود نیز، یاد آزادی خرمشهر را نیز گرامی داشت. یا آن زنِ بی سرپرستی که برای تهیه نان خانواده اش، در دل کوهها و بین سخره ها، برای تهیه گیاهان دارویی و غذایی، مرارت ها تحمل می کند نیز، یاد خرمشهر را گرامی داشت. یا آن دستفروش، آن رانندۀ تاکسی، آن معلول محروم از حق شهروندی، آن دانشجویی که در تهیه شهریۀ خود در تشویش قرار دارد، آن کارمند مستأجری که در نتیجه بی خیالی شما و دیگر مسئولان، شرمنده خانواده اش هست، آن جماعت افرادی که هر روز با پدیده های شوم رانت و اختلاس و پارتی بازی مواجه هستند، آن گروهی از مردم که منت ها می کشند تا حداقل وام با بهرۀ ۲۳% بگیرند و بالاخره، آن تحصیلکرده ای که در به در به دنبال روزنه ای برای اشتغال بوده و می بینند که چگونه افراد بی کفایت و بیسوادی را با نامه ها و توصیه های امثالهم مشغول می کنید نیز، آزادسازی خرمشهر را با تمام وجودشان گرامی داشتند، ولی شما نبودید.
به گفته جورج اورول؛
مردمی که سیاستمداران فاسد، دزد‌ها، دغل بازها و خیانتکار ها رو انتخاب می کنند !
قربانی نیستند ….
در واقع اونا شریک جرم هستند!