دهدشت نیوز

گاهی صدای یک روستا آن‌قدر آرام است که میان شلوغی شهر گم می‌شود…
اما دردهایش آن‌قدر بزرگ است که دل هر انسان باوجدانی را می‌لرزاند.

روستاهای سرفاریاب—شهرک نهم، دلگرک، دلی‌سوار و پشته‌ زیلایی—سال‌هاست زیر بار سختی‌ها خم شده‌اند.
شهرک نهم سه شهید دارد، دلی‌سوار یک شهید…
اما هنوز راهی ساده و امن برای رسیدن به گلزار همین شهدا وجود ندارد.
مادران و پدرانِ داغ‌دیده باید از راه‌های ناهموار و خاکی عبور کنند تا به مزار فرزندشان برسند.
این تصویر، زخم کوچکی نیست…
این بی‌عدالتی است.

با این همه درد، آنچه بیشتر دل مردم را می‌سوزاند، بی‌توجهی و بی‌عملی مسئولین است؛
مسئولینی که به جای آنکه قدم بر خاک این روستاها بگذارند،
در شهر می‌ایستند، عکس می‌گیرند، لبخند می‌زنند و همه‌چیز را حل‌شده نمایش می‌دهند.

اما مشکلات با عکس درمان نمی‌شود…
جاده ساخته نمی‌شود، آب‌رسانی درست نمی‌شود، مسیر شهدا هموار نمی‌شود.

مردم می‌گویند:
مسئولین!
اگر می‌خواهید بدانید ما چه می‌کشیم،
اگر می‌خواهید صدای واقعی دردها را بشنوید،
لنز دوربین‌ها را کنار بگذارید و پا در خاک روستاهای ما بگذارید.

بیایید…
از نزدیک ببینید که مسیر گلزار شهدا چگونه است.
از نزدیک ببینید که روستاها با چه کمبودهایی نفس می‌کشند.
از نزدیک لمس کنید که نبود جاده یعنی چه، انتظار یعنی چه، دلسردی یعنی چه.

احترام به شهدا با نوشتن شعار نیست،
با ساختن جاده‌ای است که مادرِ یک شهید بتواند بدون ترس و سختی به مزار فرزندش برسد.
با دیدن صادقانه مشکلات است،
نه با گرفتن عکس در شهر و وانمود کردن اینکه همه چیز خوب است.

روستاهای سرفاریاب فریاد نمی‌زنند،
اما دلشان شکسته است…
و امروز تنها یک خواسته دارند:
مسئولین!
به روستا بیایید، نه برای عکس؛ برای دیدن، برای فهمیدن، برای عمل کردن.