دهدشت نیوز
بنام خدا
سیدعلی عباس محدث
«شبهٔ ای از علی(ع) تا علی(قدس سره)»
این روزها در شبکه های مجازی سؤالی مطرح است که امام خامنه ای(قدس سره) که همیشه می گفت به توصیهٔ تیم های پزشکی و امنیتی عمل می کنم، چرا به جای امنی نرفت؟ در این وضعیت بحرانی و سخت آیا مصلحت بود که مملکت بدون رهبر باشد؟
برای پاسخ به این شبهه، باید برگردیم به تاریخ اسلام. جایی که علی(ع) سر در چاه می کرد و از زمانه و مردمانش گلایه می کرد. وقتی کسی مثل امام علی(ع) که عمری در کنار پیامبر اسلام(ص)، حکمت و سیاست و تعبد و زهد و مدیریت آموخته بود و امت هم می دانستند که نزدیکترین به رسول خدا(ص) هستند، از جهلِ جماعتِ گمراه، به ستوه می آید و گلایه هایش را به تنها شاهدش یعنی چاه می گوید، باید این شبهه را عمیق تر مطالعه کنیم.
مولاعلی(ع) در خطبهٔ ۳۸ سورهٔ نهج البلاغه می فرماید؛
«وَ إِنَّمَا سُمِّیَتِ الشُّبْهَهُ شُبْهَهً لِأَنَّهَا تُشْبِهُ الْحَقّ، شبهه را برای این شبهه نامیدند که به حق شباهت دارد»
یا در توصیف منافقان می فرماید؛
منافقان در برابر هر حقى باطلى آماده ساخته اند، و در برابر هر دلیل محکمى شبهه اى، و براى هر زنده اى قاتلى، و براى هر درى کلیدى، و براى هر شبى چراغى تا به مقاصد شوم خود نائل شوند. آنها با اظهار یأس و بى رغبتى به دنیا تلاش مى کنند به مطامع خویش برسند و بازار خود را گرم کنند و کالاى مورد علاقه خویش، ضلالت و گمراهى را به فروش برسانند. آنان سخنانى مى گویند و مردم را به اشتباه مى افکنند…
این علی(ع) که قرآن ناطق بود، که مفتاح اسرار بود، که عادل و فقیه و عارف زمانه بود، که جانشین رسول خدا و یگانه تکیه گاه دین و امت بعد از پیامبر بود، وقتی از فضائل خود می گوید، منافقانِ دوست نما شبهه ایجاد کردند که علی(ع) خودستایی می کند. وقتی سکوت فرمودند، شبهه کردند که علی(ع) در پی دنیا است و مردم را رها کرده است. همان زمان هم گروهی که شیفتهٔ مذاکرهٔ با عقل های خبیثه و افکار پلید بودند، خلافت را از علی(ع) غصب نمودند، آگاهانه اختلاس می کردند، اقوام و دوستان و وابستگان خود را بر مناصب مهم گماشتند و سهم شان از بیت المال مسلمین بیشتر از مردم بود. و از طرفی، فریفتگان دنیا از بیعتش منصرف شدند. در این شرایط حیاتی و تاریخ ساز که پیامبر از دنیا رفته و شبهه بر جان و فکر مسلمانان سیطره داشت، علی(ع) تقوا پیشه کرد و برای جلوگیری از تفرقه ها و ساده اندیشی خلفای قبل از خود، سکوت کردند، اما باز هم او را به منفعت طلبی تهمت زدند. حتی با حیلت و نیرنگ، کودکان را بره می دادند و گفتند که معاویه به شما هدیه داده ولی پس از مدتی با زور و جبر و اهانت از کودکان می گرفتند و شبهه می کردند که به دستور علی(ع) گرفتند. او را قاتل خواندند، جنگ طلب نامیدند، جاعل به سخنان پیامبر گفتند و نهایتاً تهمت تارک الصلاه زدند و مردم سطحی نگر و شبهه زده نیز باور کرده بودند. یاران صادق و اندک پیروانی که بر صراط ولایت مانده بودند، مطمئن شدند که جایگاه و منزلت علی(ع) را از او گرفته اند و از ولی خدا تعیین تکلیف کردند. این همه مصیبت را برای عادل ترین، صادق ترین و مقتدرترین امام بعد از پیامبر(ص)، با جنگ روایتی و فتنه و شبهه ایجاد کردند. آن روز فضای مجازی و رسانه ای نبود، فتوشاپ و هوش مصنوعی و دیگر ابزارهای دیجیتال قرن ۲۱ هم وجود نداشت، اما جهلِ مردمِ سست اراده، بی تدبیری خواصِ خودشیفته، طمع ورزی به زیورآلات فریبنده و منفعت طلبی خلفا و حکام تشنهٔ قدرت، بر مهمترین تکنولوژیهای دیجیتالی امروز کارآمدتر بود و اعلمیت و عدالت علی(ع) را در مظان شبهات متعدد قرار دادند.
اکنون علی(ع) بود و شبهاتی که باید مقتدرتر از علی(ع) و برنده تر از ذوالفقارش، وهمیات و جعلیات را از دین و دنیای مردم می گرفت و به اسلام و مکتب پیامبر، قدرت و روح تازه ای می بخشید. علی(ع) باید شبهات را یک جا و حکیمانه مدیریت می کرد و ذهن تاریج را با برهان حقیقت، آگاه می ساخت. و تنها راهی که هویت علی(ع) را بر جریدهٔ تاریخ جاودانه می کرد، شهادت بود. ولذا پس از سالها امامت و حق طلبی و عدالت نگری در خدمت به دین و مردم، با فراغ بال و ایمان محکم به استقبال شهادت رفت. او می دانست که خبیث ترین شقی تاریخ در آن صبح رمضان منتظر سجدهٔ علی(ع) بر محراب مسجد کوفه است، اما با ایمان تمام و گام هایی استوار بر محراب نشست و رو به معبودی که او را شاهد بود، عابدانه تضرع می کرد و به استقبال شمشیر آسان تر از شبهه بود. پس از جاری شدن خون مبارکشان، از صمیم قلب فرمودند؛«فُزت و رَّب الکعبه»…
آن خون مطهر، حقیقت را به مسلمانانِ شبهه زده نمایان کرد، عدالت را معنای الهی بخشید و علی را روشنتر از خورشید، در تاریخ انسانیت جاودانه ساخت.

آنگونه که فاطمه(س) جاودان شد، آنگونه که حسن(ع) آگاه به شهادتش بود و تاریخ را شرمنده ساخت و آنگونه که حسین(ع) با تمام اهل بیت و یاران و اصحابش، همچنان خواستگاه بشر آزادیخواه و عقل های جستجوگرِ حقیقت است. و باید دریافت که خلاصهٔ تاریخ اسلام این است؛
«حقانیت صداقتی را که گرفتار در شبهه زمان است، تنها خون امام، روشن می کند و لاغیر».
و اما این علی(قدس سره)؛
پس از ۳۷ سال بی مهری و یاغیگری برخی خواص خودباخته و ساده انگاری که بعضاً اعتبار و آبرویشان انقلاب بود، کینه جویی منافقان و منفعت طلبی گروههای که بر آبشخور غرب ارتزاق می کنند و در کنار سلطه طلبی آمریکا و خوی وحشیگیری رژیم جعلی اسرائیل، هر تهمت و شبهه و شایعه و فتنه ای را که توانستند، بر علی(قدس سره) زمان، دین اسلام، نظام و مردم تحمیل کردند تا شاید ملت را در مقابل امام شان قرار دهند. امام شهید امت، باید از سه جهت فرقه ها و افسارگسیختگی های داخلی و بحران ها و تهاجمات بیرونی زمان را حکیمانه و موحدانه مدیریت می کرد.
اولاً، از ترور معظم له تا فتنه های پس از ۷۶، فتنه سالهای ۸۰ تا ۸۴، فتنه و آشوب و لشکرکشی های خیابانی ۸۸، کارشکنی و شرارت های ۹۲ تا ۱۴۰۰ که اختلاس و جاسوسی و ترور دانشمندان و بی توجهی به مردم در اوج قرار داشت و تفرقه های مذهبی و قومیتی را ترویج می دادند، نفوذ و خرابکاری اشرار، ظهور نحله های متفرق شدهٔ از جناح های سیاسی، گروه گرایی در تشکل های اقتصادی و مخصوصاً انحراف برخی از دولت ها از برنامه های توسعهٔ همه جانبه و بی توجهی آنها به سند چشم انداز را باید با هوشیاری، ژرف نگری و با صیانت از دین و عزت و حمیت مردم، مدیریت می کرد.
دوماً، تمامی تحولات بین المللی و اقتدارطلبی برخی کشورها بویژه آمریکا و ددمنشی های ثبوعانهٔ اسرائیل در منطقه را به دقت پیگیری و تحلیل می کرد. مستمراً با رؤسای کشورهای آزادیخواه، کشورهای مسلمان جهان، دول همسایه بویژه آنهایی که دارای تاریخ مشترک با ایران بودند، در ارتباط بود. به شبهات تاریخی، ادبی، سیاسی، مدیریتی و دینیِ علاقمندانش پاسخ اقناعی می دادند. تمامی دسیسه های خصمانهٔ دشمنان انقلاب را مدیریت و از همهٔ آنها ایجاد فرصت می کرد.
سوماً، برای تعالی ایران اسلامی، جهانی فکر می کردند. هیچگاه کمتر از ۵۰ سال آینده را در تحلیل هایشان مد نظر نمی گرفتند. همواره بر توسعه و پیشرفت ایران، بیش از پیش تأکید داشتند. در تمامی محافل و مجالس رسمی و به گفته برخی از دولتمردان منصف، در جلسات خصوصی با اشراف و یقین، تذکر، اشکالات را بیان و راهکارهای علمی و منطقی نیز ارائه می دادند. گاهی انحراف دولت ها یا خیانت برخی افراد را برای حفظ انسجام ملی و پیشگیری از چندگانگی در کشور، فقط به خودشان گوشزد می کردند اما مصلحت ملی و آینده ملت را ترجیح می دادند.
حال سخنم با شما مخاطبان است. آیا با آن پیوست تاریخی، غفلت از هر کدام از این موارد برای خانه نشینیِ دوبارهٔ علی(قدس سره) زمان یا شبهه در عدالت و حقانیت شان کافی نبود؟ اینجا هم افرادی که سالها است در گوش مردم زمزمه می کنند که چرا نظامی ها(منظور سپاه پاسداران بود)، در پادگانها نیستند؟ چرا برای توسعه ایران با کدخدا رابطه نداریم؟ چرا نمی گذارید سایه جنگ را از سر ملت برداریم؟ چرا حکومت توسط یک نفر مدیریت می شود؟ و علی(قدس سره) را دیکتاتور خطابش می کردند، او را دوست کشورهای کمونیسم می نامیدند و دهها شبهه و تهمت علیه ایشان ترویج می دادند، عامل تشکیک در باورهای مردم بویژه نسل سوم و چهارم انقلاب شدند.
با این تفاصل، تنها باید خون امام تضمین تدوام انقلاب و باورمندی مجدد ملت مسلمان می شد. باید چون علی(ع) سحرخیز می بود و قدم های علی(ع) می داشت و تاریخ علی(ع) را تکرار می کرد. جعل متمدن بسی خطرناک تر از جهل دوران جاهلیت شده است. اینجا می بینند و کتمان می کنند. می شنوند و می گذرند، می دانند و جهالت پیشه می کنند، قلب ها را از نور حقیقت پنهان می کنند و این سخت تر از روزگار علی(ع) است. و دیگر تمکین از دستور پزشک و تیم محافظ، تقویت شبهه بود. باید بر مرام علی(ع) بر محراب می نشست. و شنبه شب، علی(قدس سره) زمان، می دانست که رمضان است و ابن ملجم مرادی دست یر ماشه دارد. می دانست که امتش را شبهه فراگرفته و اگر اقدامی نکند، فرجام امت های آزاده و حتی جهان اسلام ضلالت خواهد بود، و می دانست که باید آلودگی های فکری و اختلافات بین دین و عمل امتش را در دوگانهٔ شبهه و یقین بزداید، ولذا در استقبال موشک ها نشست و خون مبارکشان، شبهات را تطهیر و راه انقلاب را روشن و نقاب از چهرهٔ زنگار گرفتهٔ استبداد برداشت. او به پناهگاه نرفت چون می دانست تنها خون است که می تواند به عدالت، شجاعت، درایت و حقانیت امام ملت، شهادت دهد و در تدوام نهضت حسین(ع) ابدی بماند.

و حالا ای امت علی(ع)؛
پیکر مطهر این علی(قدس سره) هنوز بر زمین است، هنوز دنیای کفر و الحاد در طمعِ جهانخواری و بلکه ایران خواری است. باید برای اثبات دروغ ها و رفع شبهاتی که بیش از سی سال چشمان عده ای را کور کرده بود و از برخی دین شان را گرفته، از برخی انصاف، از گروهی شرافت و از عده ای هم وجدان شان را، چگونگی زندگی تا شهادت علی(قدس سره) را در قابی مشترک با شبهه افکنان بگذارید.
علی(قدس سره)، نه فرار کرده بود، نه توصیه ای برای خلافت فرزندش داشت، نه خانواده اش گرین کارت داشتند، نه در پناهگاههای زیر زمینی پنهان بود، نه تسلیم شد و میهنش را بخشید، نه از کاخ نشینان بود و نه بیش از یک خامنه ای خادم، عنوان و لقبی گرفت.
اگر شما را غیرتی باقی مانده است بیاندیشید و بر زبان بیاورید که علی(قدس سره) ایرانی ترین مرد تاریخ بود که شجاع و مؤمن و مقتدر و آگاه، با تمام اهل بیتش مظلومانه و شرافتمندانه پای ایرانِ عزتمندِ اسلامی ایستاد.
و اما شمایی که گرفتار شبهه بودید، اگر واقعاً این درک و فهم را دارید که باید حقِ ولایتش را بر شما حلال کند، هرآنچه برای شبهه نوشتید، گفتید، عمل کردید و دامن زدید را با خدای علی(قدس سره) تسویه کنید. حتماً برای خود و هم کیشان و هم فکرانتان تمرین کنید که علی(قدس سره) پس از ۳۷ سال هدایتگری و روایت خوانی برای آزادگان جهان، منتظران ظهور را در مسیر تعالی حق طلبی رهنمون شد و خود برای آنچه آرزویش داشت و شایستهٔ عنوانش بود، اوج گرفت. آنگونه که جوان پاکستانی و عراقی و اروپایی و آفریقایی و آمریکایی فهمیده بود و این روزها به تکلیفش عمل می کند.
الهی جایگاهش متعالی و نامش بر لوح مولایش علی(ع) ماندگار باشد. انشاءالله