دهدشت نیوز
بنام خدا
یادداشت «یه عده ای در تاریکی نشسته اند، چرا؟»
از آغاز حملۀ ددمنشانۀ آمریکایی-صهیونی به کشورمان و شهادت امام انقلاب،۲۷ شبانه روز را پشت سر گذاشتیم و انقلابی مجدد شکل گرفته است. اما دو گروه خیلی ساکت نشسته اند. یکی از آنها برخی رسانه های داخلی هستند. مردم باید بدانند که مدیران این گروه رسانه، همان هایی بودند که تنها راه توسعه و رسیدن به آرامش را حذف هسته ای، انحلال سپاه پاسداران، قطع ارتباط با چین و روسیه و ارتباط محض با آمریکا، برگشت از ایدئولوژی انقلاب و بی توجهی به آرمان های دینی و ارزش های اسلامی می دانستند. البته رسانه هایی هم هستند که چون دلبستگی به مردم، اهداف نظام و توسعۀ گفتمان انقلاب دارند، خروش مردمی را فدای جریانهای سیاسی و افراد مقدس شدۀ سیاسی نکرده و علیرغم اینکه مغضوب دولت ها و مدیران ناکارآمدشان بودند، در لحظه و بی وقفه و بلکه کوشاتر از قبل، پا به پای مردم و نیروهای خط مقدم، حماسه آفرینی می کنند. و مردم هرگز آن دیگر رسانه های خاموش را از یاد نمی برند.
بعد از رسانه ها، کسان دیگری هم هستند که قبلاً با هر مناسبتی، تریبونی به پا می کردند و برای مشروعیت بخشیدن به جریان سیاسی خود، هل من مبارز می طلبیدند. اگر به زندگی شخصی، خانوادگی، بستگان و اطرافیان نزدیک این جماعت تأمل کنیم، به اصطلاح، جز دهک های ۹ و ۱۰ جامعه هستند. در این۲۷ شب، نه تنها در اجتماعات مردم نیستند که تا سر کوچۀ منزل شان هم برای هوا خوری پیدا نمی شوند. وقتی سالخوردگانی با بدن های لرزان و خمیده، نوجوانان و جوانانی با ضعیف ترین پوشش که حکایت از فقر و نداریشان است و زوج های جوان با نوزدان شیرخوار و سایر اقشار جامعه، عرصۀ خیابانها را بر فرومایه گان وطن فروش بسته اند، متأسفانه هیچ پیامی، توصیه ای، اعلام حضور و یا وفاداری به مردم از این جماعت شنیده نمی شود. وقتی بسیجانِ جان بر کف به همراه نیروهای انتظامی و سپاهی در چهارراه ها و ورودی شهرها یا سربازان گمنام دستگاه های امنیتی شبانه روز در جای جای شهرها و روستاها مشغول حراست از کیان ایران و عزت مردم هستند، به چه مشغولند که وجودشان نامحسوس و حضورشان مجهول مانده است؟ حداقل به اندازۀ همت مادران شهدای مظلوم میناب یا به مثقالی از معرفت مدیر مرکز ملی ضدتروریسم آمریکا را که برای مخالفت با جنگ افروزی دولت آمریکا، استعفا دادند را در خود زنده کنید و در همون برج و باروهایی که از اعتماد مردم بنا کرده اید، یک اعلام حمایتی داشته باشید.
محض اطمینان خاطر این گروه مصلحت اندیشِ موقعیت طلب عرض می کنیم. بعد از ۳۷ سال چاخان بافی ملازمان شما در رأس دولت های چپ و راست، تنها راه بلدِ حقیقت و اقتدار، آیت الله شهید خامنه ای بود و مجموعۀ تحت امرشان و بس.
آنجایی که قول دادید، آزدی بیان بیاورید و گفتگوی تمدن ها را ترویج بدهید، خون آیت الله خامنه ای، در یک سحر، بدون از یک ریال هزینه از بیت المال برای جریان های زائد الهزینه، تمام دنیا را با تمدن اسلامی همراه نمود. بجای آن همه هزینه هایی که به نام تنش زدایی و ترس از جنگ و البته با ترور دانشمندان، انهدام رآکتورها، لشکرکشی های خیابانی و اختلاس و غیره بر مردم تحمیل کردید، با فدا شدن چند پاسدار بازمانده از جنگ تحمیلیِ هشت ساله مثل قاسم سلیمانی، سلامی، حاجی زاده، باقری و ….، تنش های جهانی برداشته و دانشمندان هم ایمن شدند. به جای بدفهمی بزرگانتان از تاریخ فاشیسم محورِ حاکمیتِ آمریکا و رژیم جعلی اسرائیل در منطقه که می خواستید زمین بدهید و زمان بخرید، جوانان نخبه را بدهید و جان تان را بخرید، سپاه و بچه های شیعۀ لبنان و عراق و یمن را رها کنید و امنیت را از درندگان کودکان بخرید، سیدحسن نصرالله، اسماعیل هنیه، یحیی سنوار، مهندس المهدی و … را دادیم ولی عزت شیعه و تاریخ علوی را سرخ تر از قبل نگه داشتیم. بجای وعده هایی که تضمین کرده بودید و مدال و کمربند افتخاریش را هم گرفتید ولی جنگ را از سایه به واقعیت، تحریم را از نفت و پاسپورت به نان و آب، بازگشت نخبگان و جوانان را به فرار و وابستگی، عزت و سربلندی را به عریانی و بی هویتی رساندید تا به جای شما، رهبر شهید را دیکتاتور و قاتل و عامل ناکامی ها بخوانند، رهبرمان را با خانواده، فرماندهان را در محل خدمت، دانش آموزان را در کلاس درس و مردم بی دفاع را در محل سکونت شان به شهادت رساندند و بدون مال و مدال دنیا، اکنون یک جهان را همراه خود داریم. لااقل مرد باشید و مثل این همه خارج نشینی که در کشورهای دنیا به اشتباه خود اعتراف می کنند و با پرچم ایران و عکس رهبر شهید، از حقانیت امام شهید می گویند و در دفاع از ملت ایران علیه تندیس های اهریمن فریاد می زنند، اعلام موجودیت کنید.

بله درست می فهمید، ایران تنگه هرمز را کاملاً در اختیار دارد. ایران تمامی نیروها و پایگاههای آمریکا و اسرائیل را در منطقه یا از بین برده و یا زیر شدیدترین حملات خود قرار داده است. ایران هویت جدیدی از ایرانی بودن را عرضه نموده و تمامی رسانه ها، گروه ها و قشرهای اجتماعی- سیاسی جهان از ایران مقتدر می گویند. ایران به وعدۀ «ایرانِ۱۴۰۴» رسیده و نخبگان و دانشمندان و امرای جهان از موشک های بالستیک، نقطه زن، خوشه ای و خیبرشکن ایران می نویسند. حتی ایرانیان در سخت ترین شرایط به میهن بازگشته و با شعارهای حماسی، حقیقت را فریاد می زنند. مردم ایران در حالیکه کالاها را با چندبرابرِ قیمتِ روزهای قبل از جنگ خریداری می کنند، اما هر شب برای صیانت از راهبرد فاتحانه ای که بدست آورده اند، رجز می خوانند و از نابودی اسرائیل می گویند. تمام کشورهایی که می گفتید در کمتر از ۳۰ سال از شترسواری به برج نشینی رسیدند، در کمتر از یک ماه، به نیم قرن قبل تر از آنچه بودند، بازگشتند. چون هرآنچه مِلک آمریکا کرده بودند به فنا رفت.
بله، درست می فهمید، هاآرتص مهمترین رسانۀ صهیونیست ها نوشته است که«نتانیاهو افسانه قدرت آمریکا را باور کرده بود، افسانه ای که دیگر وجود ندارد» راستی شما چطور؟ هنوز هم قدرت آمریکا را باور دارید؟
این روزها چهره هایی مثل ستار هدایتخواه، علی مندنی پور، مسعود حسینی، باقر موسوی، غلام محمد زارعی، مهدی روشنفکر، نادر منتظریان، سیدقدرت حسینی، علی مراد جعفری، ساسان دلاویز، محمود منطقیان، علی کامرانی، رضا دهبانی پور و تریبون های مطرحی مثل علیرضا کفایی، سیدضیاءالدین رضاتوفیقی، خلیفه خلقی پور، نعمت الله صدوقی و دیگرانی که شبانه روز از مردم می گفتند، در کنار مردم نیستند. قبول کنید که در این روزها، هیچ صندلی و موقعیت و منزلتی بالاتر از منزلت مردم نبوده و فردا نیز هیچ بهانه ای پذیرفته نیست. شماها باید میزبان مردم باشید. باید همانگونه که در زمان انتخابات با عَلَم و کُتل در مسیر مردم قرار می گیرید، این شب ها هم پایگاهای مشترکی برای میزبانی از مردم داشته باشید. آنگونه که روزنامه های USA today، وال استریت ژورنال، هاآرتص، گاردین، هافینگتون پست، معاریو، دویچه وله، ایل مساجرو، یدیعوت آحارونوت و سیاستمدارنی چون جورج گالووی، مارک لوین، اران اتزیون، جک استرا، ران پال، مت گیتس، کریس ون هالن، حمد بن جاسم و ..، مشترکاً از قدرت مردمی و ساختارمندی نظام دفاعی که آیت الله خامنه ای رهبر جامع نگر ایران اسلامی بنا نهاده بود، اذعان کرده و مطلب می نویسند و تحلیل می کنند، از این همه شورآفرینی و انسجام و حماسه های فرزندان ملت در ارتش و سپاه بگوئید.
حتماً این روزهای سخت را نباید فراموش کنید که مردم فراموش نخواهد کرد…