بنام خدا
سیدعلی عباس محدث
«اگر سیاستمداران ما اجازه می دادند، نظم نوین جهانی منهای آمریکا نزدیک بود»
جنگ رمضان را باید آغاز تجدید نگرش در اقتصاد جهانی بدانیم. با روی کار آمدن دونالد ترامپ مردی که ارتباطات جهانی را با رویکرد اقتصادی می نگرد و بویژه هزینه های سیاسی که برای رژیم صهیونیستی متحمل می شود، ضعف اولویت اقتصاددان سیاسی یا سیاستمدار اقتصادی بیشتر نمایان شد. او که در اولین دورۀ ریاست جمهوری شان به شدت از کشورهای دارای ثروت ملی از جمله اعراب حاشیۀ خلیج فارس دوشیده بود، با شعار پویایی اقتصادی آمریکا به عنوان تنها اقتصاد برتر جهانی از مردم رأی گرفت. در اولین گام، خود را سفیر صلح جهانی نامید. یعنی اگر کشوری نتواند با ایشان همراهی کند، در مقابل صلح جهانی قرار گرفته و قطعاً از چرخۀ ارتباط جهانی حذف خواهد شد. تنها کشوری که بر اساس گفتمان ۴۷ ساله اش، نمی توانست در این طرح باشد، جمهوری اسلامی ایران بود. اما مأموریتی که ملت ایران در بهمن ۵۷ و با خون خود جهانی کرده بود، استقلال طلبی، آزادیخواهی و عدم وابستگی بود که با صلح جهانی ترامپ مغایرت داشت.
جمهوری اسلامی ایران در تمام این سالها، در مقابل ادعاهای قلدرمأبانۀ آمریکا مقاومت کرد که البته هزینه های بسیاری نیز بر مردم تحمیل شد. مردمی که شهریور ۱۳۲۰ و قبل تر از آن، تسخیر و ویرانی ایران بعد از جنگ جهانی دوم را به خاطر داشتند، یقیناً نباید به هر مذاکره، مصالحه و مدارایی با این دو جرثومه جنگ و خون و معرکه گیری اعتماد کنند. سناتورهای جنگ طلبی که همواره تحقق اقتصاد برتر آمریکا، فصل الخطاب سیاسی شان است و هر دو حزب دموکرات و جمهوری خواه نیز در نیل به پویایی و آقایی اقتصاد آمریکا، به کشورهای عراق، افغانستان، لیبی، سوریه حمله کرده و یا جنبش های ضد مردمی را در کشورهای آفریقایی تقویت و حتی در آخرین تصمیمات مستبدانۀ خود، افزایش تعرفه ها را حتی برای کشورهای هم پیمان اروپایی نیز اعمال کرده بودند، صلح جهانی را پوششی برای سرکوب ملی و از تضعیف کشورهایی که نگرش دینی داشتند. حمایت کردند.
ضمن اینکه قدرت رسانه ای و جنگ روانی که در نتیجۀ سلطۀ فرهنگی بر دنیا دارند، در جهت تضعیف مقاومت ملت ها، فراگیر بود. این رسانه ها با انتشار مطالب و مقاله های جعلی، قدرت تفکر، تمرکز، هویت شناسی و هدف گذاری را از ملت ها می گیرند و پنجره ای از رؤیای امنیت و هم راستایی بین مردم را به تصویر می کشند. در حقیقت رسانه های آمریکا، پیشقراولان جنگ ها و خط مقدم سیاستمداران جنگ طلب شان هستند. نهاد خبررسانی و رسانه های غربی در طول تاریخ استعماری، مهمترین نقش را در تحقیر، تضعیف و استحاله ملت ها داشتند و تاکنون در این زمینه هم موفق بوده اند.
از انقلاب ۵۷ تاکنون، یک شعار به عنوان مبنای شعور ملی ایران که آنهم بی اعتمادی تاریخی به سلطۀ جهانی مخصوصاً به آمریکا به گونه ای که بخواهد در تمامی مراودات سیاسی، اقتصادی و فرهنگی تصمیم گیرنده باشد، با رهبری حکیمانه امام راحل، سیاست اول ایران بود. برای جهانی شدن این تفکر ارزشمند ملی، جنگ هشت ساله، تحریم ها، ترور مردم و شخصیت های سیاسی و مذهبی، دستبرد در منابع مالی با استفاده از نفوذ(اختلاس)، حمایت از گروهک های تروریستی و قومیتی، حملات سایبری، ایجاد شبهات مذهبی و استحالۀ فکری و فرهنگی مخصوصاً برای سلبریتی های کم سواد ولی مشهور و مهمتر از همه، دلبستگی برخی سیاست مدارانی سطحی نگر که نسبتاً آشنایی با ادبیات سیاسی آمریکا داشتند، بر ایران تحمیل شد.
شاید مهمترین سند حقانیت امامین انقلاب و ملت مقاوم ایران، ادعای مارک لوین سیاستمدار آمریکایی است که گفته است؛ «هدف ما از فشار مضاعف و تهدید نظامی ایران، مسألۀ دموکراسی نیست. ایرانیان نزدیک قله و نقطه ای غیر قابل بازگشت از قدرت جهانی هستند». لذا اگر تمام دستاوردهای جمهوری اسلامی جلوی چشم کسانی که شیفتۀ آمریکا هستند، رژه بروند، یقیناً به این صراحت و صداقت نمی توانند، هدف از دلسوزی و وعده های فریبنده و صلح کذایی آمریکایی-صهیونی برای نظام جهانی جمهوری اسلامی را بیان کنند.

بنابراین انقلاب معنوی که در جنگ رمضان سراسر جهان را فرا گرفته است، همان انفجار نوری بود که امام خمینی(ره) فرمودند،«باید انقلاب مان را به تمام جهان صادر کنیم». حال که ما در میانۀ جنگ با دو ابرقدرت جهان و تحقیر کسانی که خار در گلوی ملت ها بودند، قرار گرفته ایم، چرا باید سیاستمداران ما از درخواست«تضمین ضروری برای عدم تکرار تجاوز» یا «تبادل پیام مستمر با ویتکاف» سخت بگویند؟ در حالیکه می دانند هم دلار به عنوان مهمترین ضعف و شکست ابرقدرتی آمریکا و هم قیمت نفت برنت به عنوان مهمترین پشتوانۀ دلار و اقتصاد آمریکا در حال افزایش است و هم اینکه کشورهای اروپایی از همراهی با او در جنگ با ایران امتناع می کنند. با اینکه بنیانگذار مؤسسۀ کوئینسی می نویسد،«ایران که سالها می خواست با دیپلماسی تحریم ها را بردارد، با بستن تنگۀ هرمز طی سه هفته، تحریم نفتی برداشته شد»، این دیپلماسی ذلیلانه هیچ وجاهتی دارد؟
جناب آقای اژه ای؛
کسانی را که به عنوان سربازان اسرائیلی دستگیر می کنید، خطری به مراتب کمتر از کسانی دارند که اینگونه سخن می گویند. وقتی دولت در این شرایط جنگی، هیچ کاره است و طبق قانون، نمی تواند و نباید اظهار نظری جدای از نظر مردم و شورای عالی امنیت ملی(هرچند رئیس جمهور و چند وزیر عضو آن هستند) داشته باشد، چرا باید در جهت مقاومت و اتحاد مردم و اقتدار نیروهای مسلح عمل کنند؟ مگر هدفمان در این ۴۷ سال، سربلندی و حقانیت مردم ایران نبود، پس چرا به راهبردهای ملی توجه ندارند؟ آیا دولتمردان، غیر از کنترل بازار و مدیریت اقتصاد کشور، وظیفۀ دیگری دارند؟ همه داریم می بینیم که در انجام همین تنها وظیفه هم ناتوان هستند، پس چرا مثل اسب تروآ عمل می کنند؟ آیا قیمت اجناس را در شرایط جنگ پایین آوردند؟ آیا از معیشت مردم کم درآمد و کسبه های تعطیل شده، مطلع هستند؟ آیا می دانند که جنگ زده هایی که در مناطق مختلف کشور پناه گرفته اند، نیازمند مواد غذایی، بهداشتی، دارو، پوشاک و سکونتگاه هستند؟ از هزینه های جنگ و افزایش قدرت تسلیحاتی نیروهای مسلح حمایت می شود؟ اینها وظیفۀ دولت است. بدترین درد این ملت در تمام این ۴۷، خیانت بود که هیچگاه برای دستگاه قضایی ما مهم نبود که اگر بود امروز کسی جرأت نداشت اینگونه دل مردم را خالی بکند و در حالی که همان پا برهنه ها و کم درآمدها و فقرا و نیازمندان، شبانه روز در خیابانها فریاد «عدم سازش و مذاکره» را سر می دهند و حتی خارج نشین ها و رسانه های آزاد جهانی از ساختار توانمند جمهوری اسلامی ایران با نگرش امام شهیدمان می گویند، یه عده ای از «تضمین و وعدۀ عدم جنگ دوباره» سخن بگویند. قطعاً اگر نظام قضایی ما مصلحت اندیشی و رأفت بی جا را کنار بنهد، در حالیکه بچه های سه روزه تا شش ماه و مهدکودکی و دبستانی ما را هدف موشک های تاماهوک قرار داده اند، از «پیامک بازی و ارتباط غیر حضوری» با کسی که عامل این مصائب ملی است، سخن نمی گفتند.
مجبور هستم که اقرار کنم، در این شرایط سرنوشت ساز، «ای کاش یک خلخالی به فریاد این مردم می رسید».
یاعلی