دهدشت نیوز

در نخستین ساعات آغاز جنگ تحمیلی جدید آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران، مدرسه «شجره طیبه» در میناب هدف مستقیم موشک‌های کروز قرار گرفت. ساعاتی پس از این حمله، آمار‌ها از شهادت دست‌کم ۱۵۶ غیرنظامی که ۱۲۰ نفر از آنها دانش‌آموز بودند، حکایت داشت. «امیر ارشیا عزیزی» یکی از بازماندگانی است که در آن روز از سقوط آتشین آسمان بر سر همکلاسی‌هایش می‌گوید؛ روایتی که در آن موشک‌های «تاماهاوک» نه یک هدف نظامی، بلکه معلمان دلسوز و کودکانی را نشانه گرفته که برای آنها «هیچ تهدیدی» محسوب نمی‌شدند.

لحظه برخورد؛ توده‌ای از آتش و شیشه

شنبه نهم اسفندماه ۱۴۰۴، آخرین روز‌های شادی و جنب‌وجوش دانش‌آموزان دبستان شجره طیبه در میناب بود. «امیر ارشیا» که آن روز به همراه برادر کوچکش سوار سرویس مدرسه شده بود، می‌گوید ناگهان نگاهش به آسمان می‌افتد: «من یک شبح سیاه را دیدم که با مدرسه برخورد کرد. بعد از آن توده‌ای از آتش و خاک آتشین به بالا آمد و ترکش‌هایی از جنس شیشه و گرد و غبار به سمت من آمد.»

امیر ارشیا که این شب‌ها به همراه خانواده پای ثابت حضور در خیابان جمهوری شهر یاسوج است، می‌گوید پس از آن انفجار، گوش‌هایش دیگر خوب نمی‌شنید و همسایه رانمی دید

آوار و پیکر‌های بی‌دست و بی‌پا

صحنه‌ای که امیر ارشیا پس از چند لحظه در مقابلش نمایان می‌شود، فراتر از هر فاجعه‌ای است که بتوان تصور کرد: «کسانی که زیر آوار بودند با موج موشک شلیک شده به بیرون پرتاب شده بودند و نه دستی داشتند و نه پایی و نه چشمانی.

تحقیقات بعدی نشان داد این موشک‌ها از نوع کروز «تاماهاوک» ساخت آمریکا بوده که تصاویر منتشر شده نیز اصابت آن به نزدیکی این مدرسه را تأیید کرده است. اما آنچه برای امیر ارشیا غیرقابل باور بود، توجیه این حمله بود: «خانم شهریاری برای آنها چه تهدیدی حساب می‌شد؟ معلمان دلسوز فداکار چه تهدیدی برای آنها حساب می‌شدند؟ مهربانی خانم قلی‌پور برای آنها چه تهدیدی محسوب می‌شد؟»

بمباران دو مرحله‌ای و شهادت کودکان

تحلیل‌گران بین‌المللی اذعان کرده‌اند که حمله به میناب در قالب یک سناریوی جنگیِ برنامه‌ریزی‌شده و «دو مرحله‌ای» انجام شده است؛ ابتدا حمله نخستین برای ایجاد وحشت و سپس موج دوم برای به شهادت رساندن بازماندگان.

سایت خبری «میدل ایست آی» نیز به صراحت اعلام کرد که دختران مدرسه میناب در چنین حملاتی هدف قرار گرفته‌اند.

بازمانده‌ای، چون امیر ارشیا، امروز از خود می‌پرسد که چرا مدرسه‌ای پر از کودکان و معلمانی مهربان، در فهرست اهداف موشک‌های دقیق آمریکایی جای گرفته بود. مدرسه‌ای که نه پایگاه نظامی داشت و نه تهدیدی برای هیچ نیروی مهاجمی محسوب می‌شد. جز این نمی‌توان معنا کرد که «آن‌ها می‌خواستند قلم ما نباشند، اما ماندند تا روزی بر سر آنها فرود آید.»

به گزارش خبرنگار دهدشت نیوز ، جنایت میناب در نوع خود یکی از مرگبارترین رویداد‌های غیرنظامیان در دهه‌های اخیر است که به ارتش آمریکا مرتکب آن شده است. واشنگتن پس از روز‌ها سکوت و تلاش برای ایجاد تردید، سرانجام با اذعان به استفاده از «اطلاعات منسوخ» سعی در توجیه این فاجعه داشت؛ با این حال، روایت زنده امیر ارشیا عزیزی نشان می‌دهد که این جنایت از سر اشتباه نبوده، بلکه ماهیتی هدفمند داشته است.

اکنون که هفته‌ها از آن بمباران می‌گذرد، هنوز بسیاری از دانش‌آموزان این مدرسه جاویدالاثر هستند و پیکر پاره‌پاره آنها زیر آوار باقی مانده است. آنها که «در راه خدا شهید شده‌اند» و بی‌صبرانه منتظر روزی هستند که عدالت بر سر جنایتکارانشان فرود آید.تابناک