بنام خدا

سیدعلی عباس محدث

اصلاحات سیاسی یا سیاست اصلاحاتی؟

چهل و هفت سال و بیش از هفتاد شب نیاز بود تا دنیا بفهمد که عمدۀ گرفتاریها و تنگناهای اقتصادی، سیاسی و اجتماعی مردم ایران، روحانیت و ارزش های دینی، سپاه پاسداران و ارتش و محور مقاومت، باور مردم و ایمان به مناسک و آئین های مذهبی نیست. لازم بود که تاریخ انقلاب به روز رسانی شود تا آنانکه معرفتی نسبت به حکومت های دیکتاتوری، سلطنتی، فؤدالی و پهلوی نداشتند، شاهد درخواست های این جماعت برای تهاجم و کشتار مردم ایران باشند. باید می دیدند که پس از ۴۷ سال مجبورمان کردند که برگردیم ودوباره ارزش های اخلاقی را مرور کنیم و ضرورت حمایت از ولایت مطلقه فقیه را درک کنیم. متفقاً بر این باوریم که مذاکرۀ با کسانی که فهم به انسانیت دارند پسندیده است، اما اصرار عده ای از مسئولان به مذاکره با کسی که بدترین شرارت ها، بدعهدیها و خُلف وعده ها را با مردم ایران داشته است، چه ضرورتی دارد؟ اصرار بر تفسیر به رأی برای مشروعیت زدایی از شکست های آمریکا و توجیه جنایت های آنان در کشورهای منطقه بویژه پافشاری بر سالها هجوگویی، انشاهای انتزاعی، املاهای پر غلط و افسانه های بدون قهرمان چیست؟ آیا کسی هست که بپرسد فقر تحمیلی، محرومیت تحمیلی، جهل به زمان تحمیلی، کتمان حقایق تحمیلی، مذاکرات تحمیلی، مقاومت های تحمیلی و همه هم بر مردم فقط تحمیلی، چرا؟ و تا کَی؟ و اکنون مشروعیت حماسۀ ملی ایران را اینگونه به شبهه و تشکیک می برند:

۱ـ تردید در سلامتی رهبر انقلاب

گرچه ملت ایران بی صبرانه منتظر شرایطی هستند که زعیم خود را زیارت کرده و حداقل به ایشان تسلیت بگویند. اما شرایط جنگی و مخصوصاً و مخصوصاً خیانت ها و جواسیس وابسته ای که سال‌ها است در تیم های مذاکره کننده، دستگاه‌های دولتی، بانک ها، حوزه های نظامی و حتی امنیتی ایجاد خسارت نموده و امنیت کشور و ملت را به رنگ خون کشاندند، به گونه ای است که خود مردم از مسئولان امنیتی خواهان صیانت و محرمانه بودن محل سکونت ولی فقیه هستند. حالا چرا عده ای سعی دارند در جملات و اظهار و نظرهای خود ادعا کنند که «اگر رهبر زنده باشند» یا «اگر قدرت راه رفتن و بیان داشته باشند» و دهها شبهه ای که بیانگر نقص در عقل و فهم و شعور سیاسی شان است، به آمریکا و رژیم غاصب اسرائیل مساعدت برسانند؟

۲ـ انحراف در مطالبه و احیاناْ محاکمه خائنین به ملت و ممکلت

وقتی به فساد های مدیریتی، احتکار کالا، بی توجهی به خائنین بازار و گرانی های غیر منطقی در زمان جنگ تعمق کنیم. وقتی به بن بست های اقتصادی، شکست های مکرر و مداوم سیاسی، انفعال و استیصال حوزه های اجتماعی، بحران ها و غفلت های فرهنگی و نفوذ در پنهانی ترین لایه های محرمانه تأمل می شود. وقتی به چگونگی ترورهای رهبران و فرماندهان جبهه مقاومت در خارج و داخل مرزهای کشورمان را مرور می کنیم.‌ وقتی بی اعتنایی برخی از دولتمردان به فرمایشات و تأکیدات رهبری شهید را در ذهن مان مجسم می کنیم. و حتی اکنون که ملت ایران مبعوث شده و نکته به نکتۀ انقلاب را به شهادت بیش از ۷۰ شب ظهور امت در میدان، پای پرچم ملی مرور می‌کنیم، باید دستگاه‌های متولی نیز میزان خسارت اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی را که بر ملت ایران تحمیل شده را برآورد نموده و ایفای حق نمایند. بنابراین نباید صاحبان وضع موجود هر رفتاری که دوست دارند و هر سیاستی را که تداعی اطمینان و وفاداری به آمریکا است را ذیل قانون اساسی جمهوری اسلامی انجام بدهند. بپذیریم که مجازاتِ متخلفین و خائنین موجب قانون پذیری عامه است و در دوران فرا مدرنیته نیز قانون گریزی و قانون ستیزی به عنوان رفتاری ضد ارزش به شدت تقبیح و مضموم بوده و باید پیگیری شود.

۳ـ ضرورت اصلاحات سیاسی به جای سیاست اصلاحاتی

حال که دنیای استکباری به مبدأ ایمان و عمل به استقلال و آزادی‌خواهی آگاهی یافته است، شبهه و تشکیک در راهبرد مردم چرا؟ امروز به گفته سناتور آمریکایی، به غیر از این دو کشور متخاصم و یکی دو کشور وابسته، تمام جهان در مقابل دشمنان انسانیت و اخلاق قیام کرده و سمت ایران ایستاده اند. متحریند که چرا پس از شهادت رهبری انقلاب و فرماندهان ارشد نظام، ذره ای اختلال در مدیریت جنگ ایجاد نشد و ایران تسلیم نمی شود؟ کار به جایی رسید که اغلب هم‌پیمانان اروپایی و آسیایی و حتی آمریکای لاتین، سیاست خود را اصلاح و راهبرد عقلانی تری را ارائه نمودند. علیرغم این حقیقت تابناک، هنوز عده ای در کشور ایران با فانوس دنبال خورشید می‌گردند.

بنابراین اصلاحات برای هر نظام سیاسی و مدیریتی، منطقاْ و عقلاْ لازم است. تجربۀ ۴۷ سال گذشته به ما آموخته است که ریشۀ بحران های اقتصادی، سیاسی و بین المللی داخلی است و ضرورتاً باید سیاست اصلاحات در جمهوری اسلامی بر مبنای خواست و دیدگاه ملی و مردمی باشد. به نظر می‌رسد همانگونه که روزنامه‌نگاران، سیاستمداران، اقتصادانان، جامعه شناسان، پژوهشگران غربی و اروپایی و حتی ارکان اصلی احزاب و بازنشستگان کنگره و سنای آمریکا، ضرورت اصلاحات سیاسی خودشان را پیشنهاد کرده و برخی با استعفاء از موقعیت فعلی، عملاً رویکرد متفاوتی را برگزیده اند، لازم است در ایران هم کسانی که هنوز دلخوش به تضمین های پوشالی آمریکا هستند و از سر گشاد شیپور می‌نوازند، اصلاحات عمیقی در تفکر و اندیشه و گفتمان سیاسی خود را پیش بگیرند.
۴ـ سفیدشویی خبائث و خیانت های آمریکا و اتحادیه اروپا
پروپاگاندای اسلام ستیزی که بینش رهبران سیاسی صهیونی بوده و حتی در مناسک مذهبیِ یهودیان نیز ترویج می شود، با پیش زمینۀ تاریخی که درست کرده اند، تنها به کشتن ایرانیان قانع می شوند. با این باور عمیق در دین تحریف شدۀ یهود، تمامی قوم‌ عمالیق(قومی در تورات که با بنی اسرائیل در جنگ و ستیز است) از زن و مرد و طفل شیرخواره، گاو و گوسفند و شتر و الاغ همه باید نابود بشود. در سال ۲۰۱۵ نتانیاهو طی سخنرانی در کنگرۀ آمریکا اشاره به قتل و عام باقیماندۀ عمالقه(فلسطین و ایران) دارد. وقتی رهبران آمریکا و رژیم غاصب اسرائیل به قتل دختران خردسال، به تجزیۀ ایران پهناور، به دسترسی به نفت و‌ ذخائر ملت ایران و کشتار اکثریت مردم اعتراف کرده اند، اینکه بی شرمانه ملت ایران را «اقلیت رانت خوار کف خیابان» بنامی و یا با این سؤال که«دستاورد آمریکا از زدن مدرسۀ میناب چه بود؟» در حالیکه تمام اندیشمندان، آزادیخواهان، سیاستمداران و فعالان حوزه های سیاسی و اجتماعی دنیا، وحشی‌گری مهاجمین به مدرسۀ میناب را محکوم و جنایت علیه بشریت می دانند، پلشتی فکر و‌ موجودیت حاکمان کودک کُش و کودک خوار آمریکایی صهیونی را سفید کنی، اوج خیانت است. این تحلیل‌گران موهوم فکر، غالبأ در حال مشروعیت بخشی به جنایت جنگی علیه ملت ایران هستند و دیگر امکان بهبود سرطان فکری شان وجود ندارد.
۵- تلاش در گران سازی ارز و بازار داخلی
آقای سیف، رئیس سابق بانک مرکزی دولت حسن روحانی میگه یه روز رئیس جمهور اصرار پشت اصرار که شما سکه بفروش. بعد به بقیه می گفت که این فلانی(سیف) مثل اینکه این طلاها مال خودشه، حیفش میاد بفروشه. {به من}گفت بابا این مال بانک مرکزیه، منم دستور میدم، عمل کن؟ گفتم آقای دکتر، میدونی بعدش چی میشه؟ بعدش مشکلاتی داره، دو سال دیگه چکار کنیم؟ وقتی ذخایر ته کشید؟ اما آقای روحانی گفت که من ۲ سال دیگه چکار دارم، مگه من چقدر از دوره ام مونده؟ «انا رَبُ الاِبل». من مال دورۀ خودمم. نهایتاً اصرار که شما حتماً قیمت سکه را بگذار قیمت روز و بعد هم بگو قطعی فروختم. من اولش فروش محدود گذاشتم. یه روز تو دولت عصبانی شد و گفت این کارا چیه؟ دو دو تا چهار تا چیه؟ {اجازه بده}هرکس هرچی خواست بخره. نتیجۀ این هرکس هرکی خواست بخره، این شد که الان می بینیم.
اگر آقای سیف مشروعیت این جایگاه را داشت، چرا همان موقع اعتراض خود را رسانه ای نکردند؟ چرا به رهبری و مردم نگفتند؟ مگر در آن جلسه وزرای اطلاعات و دادگستری و کشور حضور نداشتند، چرا آنها در این خیانت شریک شدند؟ با این حال همین پاراگراف و نقل قول آقای سیف مصداقی از سالها مدیریت غلط، عقده ای، خسارت بار و بدون نظارت و پیگیری کسانی است که می بینیم در هر شرایطی از مسئولیتش استفاده می کنند. آیا هیچ نهاد و مرجعی نبود که خیانت و خسارت های مالی دفتر تحکیم وحدت و گروهک های وابسته اش را در هشت سال دولت های هفتم و هشتم پیگیری کند؟ یا خیانت های مجلس ششم با آن همه بحران را دنبال کند؟ یا از مسببین فتنه های ۸۸ و پس از آن و حتی کودتای ۱۴۰۴ بازخواست و اعاده حق نماید؟

علی ایحال یه نگاه اجمالی به شعارهای دولتین بعد از جنگ، بی عدالتی محض اقتصادی، اجتماعی و حتی سیاسی را (صرف‌نظر از قابل کنترل یا غیرضروری بودن شان)، تا ایده ژورنالیستی گفتگوی تمدن ها و آزادی بیان، سیاه بازی دولت تدبیر و امید که بی تدبیری و ناامیدی تاریخی را برای مردم ایران به ثبت رساند و اخیراً نیز به نام وفاق ملی، همه پا در هوا مانده ایم، بیانگر سکون محض در پیشبرد مأموریت های انقلاب برای ملت ایران است.(مثال، سند چشم انداز ایران ۱۴۰۴، عدم موفقیت در برنامه های اول تا هفتم توسعه، تورم های غیرعادی سالیانه، کاهش ارزش پول ملی و …). اینها کلیتی از نتایج اصلاحات سیاسی بود که بعد از جنگ به عنوان رویکرد مدیران منفعت طلب، منجر به سالها تحریم، آشوب، بی نظمی سیاسی، جنگ، ترور، شکاف طبقاتی و نابرابری و بی عدالتی شد. اگر قرار بر اصلاحات پسا جنگ رمضان است، باید اصلاحات سیاست بر مبنای توسعه ایران، همگرایی ملی و اقتدار امنیتی و دفاعی باشد. در آن صورت هم شر گروهک های نیابتی آمریکایی صهیونی کم می شود، هم شرایط سرمایه گذاری اقتصادی در کشورمان تسهیل می شود و هم با وحدت ملی و انسجام اجتماعی در درون حاکمیت، این حجم از اغتشاشات اجتماعی و شرارت های سیاسی و بحران های اقتصادی بر مردم تحمیل نمی شوند. همۀ اینها در صورت اصلاحات سیاسی بوسیلۀ جریانهای فکری مخصوصاً در انتخابات محقق خواهد شد.