دهدشت نیوز

حکایت امروز بیمارستان دهدشت، برای بسیاری از مردم کهگیلویه بزرگ، تداعی‌کننده همین ضرب‌المثل است. بیمارستانی که باید مأمن سلامت و درمان مردم باشد، خود با مجموعه‌ای از مشکلات زیرساختی، کمبود امکانات، کمبود نیروی انسانی و نارضایتی‌های گسترده دست‌وپنجه نرم می‌کند؛به واقعا بیمار است!

واقعیت این است که تنها بیمارستان شهرستان دهدشت سال‌هاست بار درمانی جمعیت عظیمی از مردم کهگیلویه، لنده، چرام، سوق، دیشموک و بخش‌های مختلف منطقه را بر دوش می‌کشد؛ اما نه ظرفیت فیزیکی آن متناسب با این حجم از مراجعه است و نه امکانات و تجهیزات آن متناسب با نیازهای روز حوزه سلامت.

بسیاری از شهروندان معتقدند شرایط برخی بخش‌های بیمارستان نسبت به سال‌های گذشته نه‌تنها بهبود نیافته، بلکه در مواردی با فرسودگی بیشتر نیز مواجه شده است. کمبود فضا، تجهیزات فرسوده، محیط‌های نامناسب برای استراحت همراهان بیمار و مشکلات بهداشتی از جمله مواردی است که بارها از سوی مراجعه‌کنندگان مطرح شده است.

نمونه‌ای از این مشکلات را می‌توان در بخش نوزادان مشاهده کرد؛ جایی که مادرانی که ناچارند ساعت‌ها و روزها در کنار نوزاد خود حضور داشته باشند، از کمبود امکانات اولیه، نبود فضای مناسب استراحت و وضعیت نامطلوب برخی خدمات رفاهی گلایه دارند. این در حالی است که در عصر پیشرفت‌های شگفت‌انگیز علم پزشکی و فناوری، انتظار حداقلی مردم برخورداری از امکانات اولیه و محیطی استاندارد است.

در کنار مشکلات زیرساختی، کمبود نیروی انسانی نیز به یکی از دغدغه‌های جدی بیمارستان تبدیل شده است. پرستاران زحمتکش این مرکز درمانی سال‌هاست از افزایش حجم کار، کمبود نیرو، پایین بودن دریافتی اضافه‌کار و تأخیر در پرداخت برخی مطالبات سخن می‌گویند. همچنین بسیاری از نیروهای شرکتی نیز نسبت به امنیت شغلی و وضعیت معیشتی خود دغدغه دارند.

کمبود نیروهای خدماتی نیز در برخی بخش‌ها موجب شده نظافت و نگهداری محیط بیمارستان با چالش‌هایی همراه شود. فرسودگی ساختمان، رنگ‌آمیزی نامناسب و فضای سنگین برخی بخش‌ها نیز شرایط روحی بیماران و همراهان آنان را دشوارتر می‌کند؛ موضوعی که در استانداردهای نوین درمانی جهان مورد توجه جدی قرار گرفته است.

اما شاید یکی از مهم‌ترین گلایه‌های مردم، موضوع هزینه‌های درمان و نحوه دریافت برخی مبالغ از بیماران باشد. آنچه بیش از هر چیز افکار عمومی را آزرده می‌کند، نبود شفافیت در برخی فرآیندهای درمانی است. پرسش مردم این است که وقتی عمل جراحی در یک بیمارستان دولتی و با استفاده از امکانات عمومی انجام می‌شود، معیار دقیق و شفاف تعیین هزینه‌ها چیست؟

البته نباید از انصاف دور شد. در میان پزشکان این شهرستان، افراد متعهد، مردمی و خیرخواه کم نیستند؛ پزشکانی که شرایط اقتصادی مردم را درک می‌کنند و حتی در بسیاری از موارد بدون چشمداشت به بیماران کمک می‌کنند. اما وجود چنین سرمایه‌های انسانی ارزشمندی نباید مانع از طرح مشکلات و مطالبه اصلاح ساختارها شود.

واقعیت آن است که مشکلات بیمارستان دهدشت، محصول یک یا دو سال اخیر نیست. این مسائل در طول سالیان متمادی شکل گرفته و انباشته شده‌اند و نمی‌توان همه مسئولیت آن را متوجه مدیران فعلی دانست. مدیران کنونی در شرایطی مسئولیت را برعهده گرفته‌اند که بسیاری از مشکلات پیش از آنان ایجاد شده است.

با این حال، این واقعیت نیز قابل انکار نیست که مردم کهگیلویه بزرگ از دانشگاه علوم پزشکی استان انتظار دارند نگاه عادلانه‌تر و جدی‌تری به وضعیت درمان در این منطقه داشته باشد. سؤال مهم افکار عمومی این است که چرا شهرستان‌هایی مانند گچساران و بویراحمد از چندین مرکز درمانی و بیمارستان برخوردارند، اما دهدشت پس از سال‌ها همچنان تنها یک بیمارستان دارد؟

سفر اخیر معاون وزیر بهداشت به شهرستان کهگیلویه، بار دیگر بخشی از مشکلات موجود را به نمایش گذاشت؛ مشکلاتی که به گفته بسیاری از حاضران، قابل مشاهده و انکارناپذیر هستند. اکنون مردم انتظار دارند این سفرها صرفاً در حد بازدید و وعده باقی نماند و با پیگیری مسئولان استانی و شهرستانی، به‌ویژه دانشگاه علوم پزشکی، نماینده شهرستان و فرمانداری، گام‌های عملی برای توسعه زیرساخت‌های درمانی و ارتقای امکانات بیمارستان دهدشت برداشته شود.

مردم کهگیلویه سال‌هاست با مشکلات اقتصادی، کمبود فرصت‌های شغلی و مهاجرت گسترده جوانان مواجه‌اند. دست‌کم انتظار آنان این است که در زمان بیماری، از حداقل امکانات درمانی در شأن خود برخوردار باشند؛ مطالبه‌ای که فراتر از یک خواسته سیاسی، حقی بدیهی و انسانی است.

نویسنده: سجاد افسر