سرکار خانم ثنائیان، موحد تاریخ بلند سیاست زدگی کهگیلویه است، دوباره درس سیاست را مرور کن
وقتی پاسخ تان را در سایت وزین دهدشت نیوز خواندم، از اینکه نخبۀ علمی کهگیلویه تا این سطح خود را پایین آورده و به عنوان بلندگوی دستی کسی که مهمترین هنرش، آنگونه که در مطلب قبلی ام اشاره نمودم، «ماست مالیِ» استیلایی سِحرگونه نماینده کهگیلویۀ بزرگ بر تفکری دگماتیسم زده است، همسان نگری نخبۀ علمی با سایر افراد جامعه، در همان مرزهای فقر اقتصادی، علمی و عقلی ملموس است. اینکه نخبه علمی باشی و دفاع از مردم را به بهای خوش خدمتی به کسی که عاملیت و صلاحیتش در مسخ نمودن و الینه کردن افراد از حقیقت است، یعنی که برای توسعه و خودباوری مردم راهی جز تکرار مکرر تاریخ نداری. اینکه علوم سیاسی خوانده باشی تا سیاست زدگی را از جامعه دور کنی ولی خود در مسلخ سیاسی کاری گرفتار شده باشی، یعنی که باید همچنان در گردش آرزوها محدود باشی. اینکه نخبه علمی ما برای امرار معیشت خود و به دلیل عدم شناختِ مفهومی سیاست و شاخصه هایِ توسعه محوری، اجباراً در کارخانه های اطراف اصفهان به حداقل درآمد اکتفا می کند و عمر می گذراند، یعنی که شماها چشم بر رذیله های مسلمِ سیاسی کاری در کهگیلویه بسته اید. اینکه به عنوان جوان تحصیلکرده ای که خون دل خورده تا به این مدرک دانشگاهی رسیده، هشتک می گذارید و می نویسید«#موحد منحصربه فرد و ویژه است و هیچ‌کسی شبیه موحد نخواهد شد.»، یعنی نه تنها مدرک ها بر دانایی و آگاهی تأثیر ندارند، که همچنان باید برخی از دانشگاهیان مان را پیرمرد و پیرزنان، درس سیاست بیاموزند.
متأسفم که توسعه را در وابستگی دانشگاهیان به کسی که تحصیلات حداقلی حوزوی دارد و کارکردی برای مردم نداشته است، می دانید!
متأسفم که عضو بنیاد ملی نخبگان کهگیلویه برای دفاع از توسعه و بدون شناختِ حداقلِ عواملِ مؤثر بر توسعه، به این اکتفا می کند که «موحد در دسترس مردم است»!
متأسفم که جوان نخبۀ علمی که باید زبان مردمش باشد، شاخصۀ توسعه را بدون اینکه بداند نماینده کهگیلویه در چه مسائلی زبانزد است و چگونه مورد قضاوت خواص است، مدعی است که موحد «زبانزد عام و خاص است». تا زمانیکه ظلمِ حضور چنین نخبگانی بر کهگیلویۀ بزرگ احساس می شود، مردم نمی توانند به توسعه فکر کنند و یا خود را از دام محدودیت ها نجات بدهند. پیشنهاد می کنم که مطالبم را دوباره بخوانید، دروس سیاست را مرور کنید، تاریخ توسعه یافتگی و پیشرفت های علمی، صنعتی، کشاورزی، فنی و عمرانی مناطقی که مثل ما در عقب ماندگی بودند و الان جلوتر از ما در رسیدن به توسعه هستند را مطالعه کنید و در صورتی که حقیقت را یافتید، همسان مدرک و انتظار جامعه، بنویسید.
اینکه نمی توانید حتی یک مورد از شاخصه های عینی توسعه یافتگی را در تمام دوران ۲۰ سالۀ نمایندگی آقای موحد، که خروجی ذهنش باشد، مدیریتش کرده و به بهره برداری رسانده باشد، نام ببرید، باید به حال دانشگاهی گریست که محصولش، غرق در وابستگی است. شما می دانید که سیاست، چراغِ دانایی و نجات از وابستگی است که معقتدم در صورت آگاهی از حداقلِ نظریاتِ سیاسی، مردم و خواص گرفتار عوامل مؤثر محرومیت، نخواهند شد و دورانِ استعمار زدگی را تجربه نخواهیم کرد. اما وقتی نخبۀ دانشگاهی ما منظور از نخبه را «عدم وجود کانال ارتباطی نماینده با جوانان و تحصیل کرده» می داند، یعنی که آقای موحد تحصیلکرده ها را به راحتی به حضور می پذیرد، باید عزا گرفت. اینقدر بدبختانه فکر می کنید که نشستن در کنار نماینده و هر مسئولی را برای خود و مردم افتخار می دانید؟ اینکه شجاعت نقد و پیگیری مسئولان را به قیمت به حضور پذیرفتن تان، نداشته باشید و محورهای تعالی نگری را بر خود بسته اید، باید خون گریست.وقتی به غلط برداشت کرده اید که من نوشته ام موحد مرد همۀ دوران ها است یا نزد همه خاص هست، قطعاً بر این تصور بوده ای که ایشان کهگیلویه را به قطب صنعتی رسانده است و من باور ندارم! یقیناً به ذهن مبارکتان رسیده که در شاخص های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و حتی سیاسی به نقطه مطلوب رسیده ایم و من باور نمی کنم! آیا دوران علافی و بیکاری و سردرگمی خودتان و پرسه زنی های چند ساله ای که قبل از ورود به وزرات نفت داشته اید را فراموش کرده ای؟ وقتی جامعۀ دانشگاهی این استان، مطالب شماهایی که از مسئولان بی نظمِ در حوزه کاری، عدالت ستیز در عملکردها، قانون گریز در رفتارها و یکی از عوامل اصلی محرومیتِ کهگیلویه بزرگ را مطالعه می کند، چگونه می تواند به عنوان روشنفکرِ جامعه، رهبریِ فکری و فرهنگی مردم بویژه عوام را بر دوش بکشد؟ وقتی نخبگان ما نمی دانند توسعه چیست و از کجا باید برای مطالبه توسعه آغاز کنند، آیا دختران ما راهی جزگوجه چینی در شهرهای اطراف دارند؟ وقتی نخبگان ما فقط در یک سطر، موهومات و حدسیات و احساسات و مفاهیم انتزاعی را مبنای موجه دانستن مسئولان، آنهم کسی که به واسطه حضور ۲۰ ساله اش در بالاترین و اصلی ترین جایگاه سیاستگذاری و نقشی که در انتصابات جناحی، طایفه ای، فامیلی و حالا هم خانوادگی دارد، آیا فکر کردن به توسعه خیالی باطل نیست؟
در پایان دوست دارم به این سؤالم جواب بدی که شمایی که ادعای تحصیلات آنچنانی داری، وقتی پروژه ها، معادن، منابع و طرح هایی که در حوزه های راهسازی، برق، گاز، پتروشیمی، کشاورزی، مدارس، مساجد، ورزش، سدسازی و … که از سال ۱۳۸۷ تا ۱۳۹۸، فعال بودند و در آن ۱۶ سالِ قبلۀ آمالتان غیرممکن بوده و در این ۴ سال هم دوباره به کما برده و مسکوت کرده اند، را بر خلاف حقیقت شان کتمان، و نمی توانید به عنوان اولویت ها و شاخص های توسعه مطالبه نمائید، به دانشگاه و اساتیدی که از محضرشان درس استقلال طلبی، سیاست خوانی، کیاست نمایی و بالندگی فکری نسل جوان آموخته اید، چه می گوئید؟
یا علی