سیدعلی عباس محدث
«نقش اژه ای در تحقق سدآبریز چیه؟»
چند سالی است که برای تمامی مسئولان عالی رتبه کشور، به طرق مختلف از توانمندیها و نقش ارزندۀ مردم استان از ابتدای انقلاب تا امروز، لالایی می خوانیم. همه اش داریم از نقش بی بدیل رزمندگان استان در ۸ سال دفاع مقدس و از نقش غیرقابل انکار نخبگان استان در توسعه و تحقق پیشرفت های زیرساختی کشور هزینه می کنیم تا شایستگی مردم را برای توجه دولتمردان اثبات کنیم. همچنان داریم از منابع ارزشمندِ طبیعی و سرمایه های انکارناپذیر نفت و گاز استان و از تنوع آب و هوایی که بی شک اگر دولتمردانِ بعد ازجنگ، دلمشغولی به این استان و مردمِ محرومش می داشتند، با اندکی سرمایه گذاری می توانستند، سودآوری برابر با نفت را در این زمینه کسب کنند، سخن می گوییم و به امید تحقق وعده ها، جلوه نمایی می کنیم. چرا؟ واقعاً چرا باید اینگونه خود را تحقیر کنیم.
آقای محسنی اژه ای کجای این ماجرا است که باید بهش التماس کنیم؟ یا رئیس جمهور و دولت شان متهم هستند که باید دعوی رسمی کنیم و مسئولان استان به عنوان شاکی، دادخواست خود را به قوۀ قضائیه تقدیم کنند. مثل دادخواست دولت علیه رژیم اسرائیل.
و یا قائل به استقلال قوۀ مجریه و قضائیه هستیم که دیگر این همه التماس چرا؟
اگر قرار بر تضرع و جلب التفات و محبت است، این همت را هزینه مقام معظم رهبری کنید. چراکه تنها پاسخی که رئیس قوۀ قضائیه نسب به محرومیت ها و بی توجهی های دولتمردان دارد همین بود که هم در شورای اداری و هم در دیدار با دانشگاهیان گفتند.«وی به مسئله سد خرسان نیز اشاره کرد و گفت: من نمی‌توانم در این ‌رابطه ورود پیدا کنم، اگر مسئولان استانی با هم متحد باشند می‌توانند تصمیم درستی در این زمینه اتخاذ کنند.».
در تمام این سالها، یکی از بدترین روش های مطالبه گری را ارائه داده ایم. همیشه رؤسای جمهور را از فرودگاه تا مرکز شهر، کول می کنیم و از رئیس قوۀ قضائیه دادخواه کم کاریها و سهل انگاریهای دولت مردان می شویم. چرا در مورد شکایات مدیران از خبرنگاران و رسانه های آزاد و منتقدین نپرسیدید؟ چرا از مدیرانی که اعتبارات میلیاردی را در حوزه های آسیب های اجتماعی هزینه می کنند ولی یک ریال در زندگی و امنیت اجتماعی و روانی مردم نقش مؤثری نداشته اند، طرح دعوی نکردید؟ چرا از مجریانِ همیشه سهل انگارِ فرهنگی استان که اتفاقاً همواره داعیۀ نیمه خدایی بر مردم دارند و واعظانِ آشکار و والیان پنهان دین و دنیای مردم هستند، شِکوه نکردید؟ چرا نمی گذارید که مادرانِ بچه های ۱۱ ، ۱۲ و ۱۳ ساله ای که در حین بازیهای کودکانه خود، تصمیم بزرگ سالانه ای گرفتند و خودکشی کردند، با رئیس قوۀ عدلیه دیدار کنند؟
به نظرم باز هم فریب خوردیم. یک ساعت نشستن رئیس دستگاه قضا در دفتر داستان و شنیدن حرف مردمی که از ابتدایی ترین دعوی حق خود هم ناتوان هستند، به این جلسات و نشست های عریض و طویل و گفتاردرمانی های غیر ضروری ارزشمندتر بود. در حقیقت، گسترۀ حضور آقای اژه ای به جلسات اداری و دیدار با دانشگاهیان و …، به همان یک گفته اش که «من نمی توانم در این زمینه ورود کنم…»، یعنی اثبات کم برخورداری فکری و فرهنگی و اعتراف به عمق محرومیت و بیچارگی استانی که قاعده بازی را نه به کفایتی دولتمردان، بلکه به ناامیدی مدیرانش باخته است.
مثلاً نفمیدیم که نقش محسنی اژه ای در تحقق سدآبریز چیه….