دهدشت نیوز

درود پر مهر بر مردم نجیب و شریف ایل بزرگ طیبی🌷
حدود یک ماه پیش ،طبق دعوتی که به عمل آمده بود،قرار شد به نمایندگی از خوانین ایل طیبی در بحث رسومات ایلی در شهر قلعه رئیسی دیدگاهم را بیان کنم.اما بنا به دلایلی میسر نشد.با توجه به اینکه این مسئله امروز به گفتمانی چالش برانگیز در فضای مجازی بدل شده است و با توجه به رسالتی که در امتداد عملکرد گذشتگانمان احساس میکنم،لازم دانستم نکاتی چند را به عرضتان برسانم
به نظر میرسد تفکری ناسنجیده به دنبال حذف سنت های ایلی و آئین های ملی ماست که در قالبی خوش زرق و برق ،این ایده را عرضه میکند .رسم ها و سنت های ما هویت ماست و در صورت حذف شدنشان در حقیقت هویت ما هم از بین خواهد رفت. این آئینهای ایلی و ملی،طی یک فرایند طبیعی و سازگار با روح و روان جامعه و در طی سالیان دراز ، جزئ جدانشدنی فرهنگمان شده است و یک شبه به وجود نیامده اند که یک شبه از میان روند.با بخشنامه نیامده که با میثاق نامه از بین بروند.
یکی از غنی ترین فرهنگها در جنوب زاگرس در میان قوم لر وجود دارد که هیچ چیز آن فیک نیست.از پوشش گرفته تا آداب و رسوم ختم و عروسی و استفاده از آلات موسیقی.این رسومات به عنوان میراث فرهنگی ست و متعلق به کل مردم و هیچ کس حق دخل و تصرفش را ندارد.هر کدام از ما میراث دار فرهنگی چند هزار ساله هستیم،فرهنگی که ریشه و اصالت ماست و به آن افتخار میکنیم.چیزی که ما را در برابر تهاجمات گسترده فرهنگی حفظ میکند،حفظ فرهنگ اقوام است.هدف ما بایستی تلاش در جهت ارتقاء و غنی تر کردن فرهنگ اصیلمان و ارائه بهتر آن به ایران و جهان باشد
عده ای میگویند در مراسماتمان موسیقی نباشد!!! باید عرض کنم که موسیقی زبان مشترک ملتهاست،آنجا که کلام باز میماند،موسیقی زبان میگشاید.موسیقی زبان خداوندگار است که بی واسطه مرزها را در مینوردد و قلبها را تسخیر میکند.موسیقی در زمان شادی،روح را جلا میدهد و در زمان ناراحتی،تسکین دهنده آلام است .
نکته دیگر اینکه بایستی بپذیریم که احترام و جایگاه همه افراد در جامعه یکسان نیست و گاهی مردم برای ارضاء روانی خود و به منظور احترام به متوفی ممکن است به صورت خودجوش اقدام به تیراندازی کنند و این مسئله معمولا برای افراد بزرگ ایل و (نه همه افراد)اتفاق می افتد.با صحبتهایی که در این مدت با هم ایلیها و خصوصا جوانان داشته ام ، اکثریت افراد جامعه با این رسم موافقند و ریسک اتفاق را بسیار بسیار پائین میدانند و عنوان میکنند که بهتراست مدیریت شود نه حذف.
در رسم چوب بازی معتقدم که بهتر است جنبه فان و سرگرمی آن در نظر گرفته شود و از بکار بردن چوبهایی که میتواند آسیب زا باشد پرهیز گردد.قطعا رشد فرهنگی و مدنیت جامعه هم به عنوان تنظیم کننده خودکار،در شرایط مختلف کمک کننده است و جامعه را به بهترین تصمیم خواهد رساند.در بحث پذیرایی ،مردم تشخیص میدهند به لحاظ مالی برای افراد کم بصاعت دردسری ایجاد نکنند اما کسی که شرایط مالی اش اجازه میدهد ایرادی ندارد که از میهمانانش، خصوصا میهمانان راه دورش پذیرایی کند.مراسمات تشییع ،هفته و…هم بی دلیل نبوده است چرا که اولا تسلی بخش است و ثانیا فاصله زمانی چند روزه،برای جلوگیری از افسردگی صاحب عزا ست.
نکته آخر اینکه ،چیزی که با واقعیتهای جامعه سازگار نباشد در بین افراد جامعه نهادینه نخواهد شد.
با تقدیم احترام
کامران فتحی (دندانپزشک.شیراز)