دهدشت نیوز

سیدعلی عباس محدث
«آقای رئیس جمهور؛ لطفاً نگذارید بر کاستی ها ماله کشی کنند! هیچ چیز در جای خودش نیست.»
پس از جنگ ۸ ساله، قریب ۳۰ سال برنامه ریزی برای به پایان رساندن جمهوری اسلامی و تجزیه ایران اسلامی کافی بود تا در تاریخ بیست و سوم خرداد ۱۴۰۴، ابتدا ایران را پای میز مذاکره ای تحمیلی و صد البته ذلت بار ببرند و سپس دولتِ «نمی دانم» ها و «نمی توانم» هایی که قرار بود با گفتگو، دنیا را با ایران همراه کند، به میدان جنگ تحمیلی بشکانند. متأسفانه مشی دولت نیز همان سناریویی است که از سال ۱۳۹۱ تاکنون پروپاگاندای دولت تدبیر و امید بود. یعنی مذاکره با دنیا(منظورشان از دنیا،آمریکا است) و توهم اینکه می توانند ایران را در مجموعۀ کشورهایی با ارتباطات گسترده قرار دهند، ولی ایران را به کما بردند.
بی تردید، دولت تدبیر و امید، مهمترین دروازۀ «نفوذِ» گسترده در ساختارهای اقتصادی، اطلاعاتی و امنیتی کشور بود که آنهم متأسفانه بدون از مؤاخذه رهایش کردند تا به تماشای بدبختی ملت بنشینند. محض یادآوری عرض می کنم، آن همه سلطان های غاصب اقتصادی، مفاسد بزرگ مالی، اختلاس های کلان بانکی، فسادهای اخلاقی مدیران در اتاق های بنفش دولت، صدور مجوزِ بنگاههایِ اقتصادیِ نیمه دولتیِ غیرفعال و مجهول، و بدتر از همه، نفوذ و جاسوسی عوامل موساد و سیاه در تیم مذاکره کنندۀ برجام، یعنی آگاه شدنِ مخالفین و دشمنان نظام از آرشیو امنیت ملی و دسترسی به تمام اسناد و هویت ملی جمهوری اسلامی، که تنها بخشی از کارکرد دولت شیخ بود. آیا نادیده گرفتن این خیانت بزرگ، جبران پذیر بود؟
دولت سیزدهم، نگرش مناسب تری را به واسطۀ رویکرد متفاوتش در مردم محوری و توجه به معیشت مردم داشتند، اما آن دولت هم در انتصابات و بکارگیری ضعیف ترین مدیران، و در تقابل با جریان نفوذ، انتخاب بد نسبت به بدتر بود. مخصوصاً اینکه حضور گسترده و بی رویۀ افاغنه در کشورمان، آنهم به نام پناه دادن به مسلمانان افغان و در شرایطی که مهمترین نیاز آنها، مالی و معیشتی بود، بهترین ابزار نفوذ و تجسس از زیرساخت های کشورمان شدند.
و بالاخره دولت چهاردهم، دولت وفاق ملی زمام امور را به دست گرفت. دولتی که اسماً اصلاح طلب است ولی عملاً اصلاح طلب نیست و به سبک اصولگرایی سخن می گوید، اما تنها در مفهوم وفاق با برخی از تمامیت خواهان اصول گریی همراه است. انگار در میان خواسته ها و نیازهای مختلف ملت، متحیر است و هیچ قاعده و همتی در دولتمردانش وجود ندارد. با اینکه از رهبری هزینه می کند ولی اختیارش در دست تمامیت خواهانِ اصولگرایی مجلس و منفعت طلبانِ اصلاح طلبی در حاشیۀ دولت است. شعار «وفاق ملی»اینگونه است که وفاقش برای ریش سفیدانِ هر دو جریان، و ملیتش نیز در «صبرملی» ملت، برای تحمل افزایش قیمت طلا، دلار، سکه، بیگانگی مدیران با مدیریت و تورم لحظه ای در بازار است. کنون که قرار است رئیس جمهور محترم ، به استان تشریف بیاورند، اگر مثل شیخ حسن روحانی، با التماس و خواهش استاندار و مسئولان استانی، قرار باشد بیش از یک روز میهمان مردم باشند، وظیفه است که ضمیرشان را به حقیقت استان روشن کنیم؛
جناب رئیس جمهور؛
اول؛ سعی کنید استان کهگیلویه بویراحمد را بشناسید. نه از زبان مسئولان بلکه از زبان مردم. آقای رئیس جمهور؛ اینجا، مسئولان سفارشی و آویزان به گروه سیاسی خاص، کلاغ را جای طاووس می فروشند. آمارها را صوری می نویسند، درصد پیشرفت پروژه ها را بر مبنایی ماندگاری در مسئولیت ها اعلام می کنند، چراکه میزان پیشرفت در زیرساخت ها با سطح زندگی مردم استان، فاصله ای به طول دنیا تا قیامت دارد. یا مردم ما در این دنیا نیستند و یا قیامت شده و مردم متوجه نشدند. جهت صدق مطلبم، مثال بزنم؛
– آمار بین مبالغ اشتغالزایی را با تعداد طرح های اقتصادی فعال استان مقایسه کنید.
– آمار برداشت محصولات کشاورزی را با درخواست های کشاورزان برای جبران خسارت ناشی از کاهش محصولات و زیانهای وارده، مقایسه کنید.
– آمار جلسات و هزینه هایی که برای مبارزه و پیشگیری از آسیب های اجتماعی می شود را با میزان فوت ناشی از خودکشی، اعتیاد، طلاق و … مقایسه کنید.
– آمار طرح هایی که قرار است افتتاح یا کلنگ زنی کنید با آمار تعداد طرح هایی که دولت های بعد از جنگ ۸ ساله، در استان ما افتتاح کردند، اعتباری که هزینه تکمیل یا ساخت آنها شده و می شود، میزان نقشی که در کیفیت دهی به زندگی مردم دارند، تعداد کارخانه و حتی کارگاههایی که در شهرک های صنعتی استان فعال است را با نرخ محرومیت و فقر مطلق مردم استان، مقایسه کنید.
– آمار مبلغ اعتبارات اشتغالزایی در ۱۵ سال گذشته را با میزان نرخ بیکاری استان در تمامی این سالها، مقایسه کنید.
دوم؛ سعی کنید استان کهگیلویه و بویراحمد را بفهمید. جناب رئیس جمهور؛ تا الان تمامی رؤسای جمهور قبل از شما، بدون از ذره ای تعلق خاطر، فقط چون جزء آمار استانهای کشور هستیم، بازدید می کنند، وَعده ای می دهند و دیگر هیچ. تنها راه فهمیدن استان ما، انتخاب استانداری در شأن مردم و مدیرانی آگاه و فهمیده برای مردم است. فقط همین اندازه بدانید که دولت شما هم با این انتصاب ها، به مردم استان، جفا کرد، خیلی هم بدتر از آنچه فکرش را بکنید.
سوم؛ سعی کنید استان کهگیلویه و بویراحمد را ببینید. جناب آقای دکتر پزشکیان، استان ما را با توصیف های آرمانی و با نام استان چهارفصل، قضاوت نکنید. اینجا هیچ فصلی، جز نابرابری و بی عدالتی و ناکارآمدی مدیریتی وجود نداشته و ندارد. آن همه رشادت های منحصر به فرد ایثارگران، این همه منابع گاز و نفت، جنگل و آب و گیاهان دارویی، این همه نخبگان علمی و بزرگان اهل تفکر و تدبیر، هیچ نقشی در توسعه استان نداشته و آنقدر از دولت های قبل تا الان، بادمجان دور باشقاب چینا را رشد دادند که حداقل در ۱۵ سال گذشته، دولت های منصوب به هر دو جریان سیاسی کشورمان، هیچ آدم فهمیده و دردمندی را در هیچ منصبی در این استان بکار نگرفتند و البته دولت شما که دیگه روی همه را سفید کرد. لطفاً با مدیحه سرایی مسئولان در وصف استان، توجه نکنید. شاید اگر شکل استان ما را ببینید، حقیقت را درک کنید.
چهارم؛ سعی کنید استان کهگیلویه و بویراحمد را بخوانید. اینجا به هر کسی بال بدهند، می خواهد بپرد و آواز بخواند. ولی هیچکدام شجاعت و قدرتِ پریدن و صوتِ خواندن را ندارند. به هرکس تعارف کردند، بر صندلی مدیریت نشست. هم اینک، قیمت تمام صندلی های مدیریتی استان ما، بعلاوه مسندنشینان آنها، به نیم اَرزن هم نمی ارزند. قبلاً در یکی از صحبت هایتان گفته بودید که خیلی فرصت مطالعۀ رسانه ها را ندارید. می خواستم عرض کنم که یکبار برای همیشه گناه کنید و استان را از رسانه ها بخوانید که باز دیدم اهل رسانه خوانی هم نیستید. این را در شکایت های مستمر مدیران بی کفایت و ناکارآمدتان از رسانه های استان، فهمیدم. پس، چون اهل خواندن نیستید، لاقل شکل استان را ببینید.
پنجم؛ سعی کنید استان کهگیلویه و بویراحمد را همراه دیگر استانها، با یک چشم نبینید با هر دو چشم ببینید. تمام بدبختی های این استان، از نگاه یک چشمیِ مسئولان است. همیشه می گویند که استان ما را با استان های برخوردارِ همجوارمان، با یک چشم دیدند، اما متوجه شدیم که آنها کیلومترها از ما پیش رفتند و ما هنوز در صف های طویلِ دریافتِ خدمات بهزیستی و کمیته امداد قرار داریم. بهترین خاطرۀ مدیران ما، افزایش آمار مستمری بگیران و برقراری مستمری افراد پشت نوبت بوده و بالاترین خوشحالی مردم نیز، تحت حمایت قرار گرفتن و دریافت اولین مستمری تحت پوششی این دو نهاد بوده است. دیگه تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل…
با این حال، جنگ تحمیلی ۱۲ روزه ای که قرار بود با گفتگو، صورت نگیرد، انجام شد، علیرغم شکست سختی که بر دشمن وارد شد و با وجود کارشکنی های دولت یازدهم و دوازدهم، قدرت نظامی و دفاعی خود را به رخ دنیا کشیدیم، اما بدجور تنبیه شدیم. این تنبیه، همراه شد با تحقق وفاق ملی، که مردم هم با شایستگی، این همگرایی و انسجام را به دنیا نشان دادند. وعده این بود که این وفاق ملی حفظ شود. بیا باهم مرور کنیم ببینیم با دولت شما امکان پذیر است یا خیر. به نظر شما؛
– آیا وفاق ملی با مدیرانی که الفبای مدیریت را نمی دانند و ساختارهای مدیریتی را بهم ریخته اند، میسر است؟
– حال که ملت ایران بخوبی متوجه عدم توازن در ساختارهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی شده و تنها با اقتدار نیروهای مخلص و پاک دستِ نظامی که سالها توسط همفکران حضرتعالی مورد توهین و تحقیر قرار گرفته بودند، به عزت و سربلندی میهن شان امیدوار شده اند، چرا با همان دست فرمانِ شعارزدگی، انتزاعی گویی و بهانه تراشی، عمل می کنید؟
– آیا می دانید جاسوسانی که در حوزه های مختلف اداری، صنعتی، نظامی و امنیتی وارد شده و به هر وسیله ای خیانت کردند، در نتیجه بکارگیری نااهلان و نابخردانی بود که حداقل در ۲۰ سال گذشته و درحوزه های گوناگون مدیریتی، صرفاً با متر و میزان جناحی و گروهی، منصوب و دروازۀ «نفوذ» شدند؟
– و در آخر اینکه، این انسجام ملی، پیروزی مثال زدنی بود که در نبرد با افکار عمومیِ تحریف شدۀ دنیا بدست آوردیم و به قول برخی از کارشناسان، برای دویست سال آینده تضمینِ حاکمیت و قدرت ملی است. آیا قرار است همچنان در توهم پایداری این وفاق، با همین آدمهای علیل و حقیر ادامه بدهید؟
پیشاپیش، ضمن خیر مقدم، لطفاً نگذارید بر کاستی های استان، ماله کشی کنند…

والعاقبه للمتقین