به گزارش دهدشت نیوز،یادادشت روز؛امرالله سهیلی  در این هنگامه ی پائیزی که برگ زردرویِ مرده ی درختان، رقص کنان! می بارد بر سنگفرش کوچه های خسته ی استانی خسته تر از همه ی ما و من هایی که دلیل محرومیتش شده اند … شاهد پَر پَر شدن کودکانی هستیم در سرزمینی نه چندان دور از خانه ی ما… آن جایی که طفلی به خواب ابدی رفته و مادری در بُهتی ازلی! از این حجم مرگ تکراری در تقدیر مسلمان.

اما اینجا در سرزمین مادری مان، آنجا که هنوز کوه و کبک با هم رفاقت دارند و تَرنُم زیستن و امید را با هم پژواک می کنند؟! افسوس داریم که مردمان دیارِ شجاعت و سخاوت کوچ کرده اند به سرزمین سکوت!؟ سکوتی که تاوان انتخاب هایشان بود در این دنیایی که گر سکوت کنی بازنده ای!! و گر فریاد بزنی بر دآر ندامتی.

سرزمینِ ما، ای یادگار رادمردان خفته در خاک و ای مونس مادرانِ شیر زن، سرزمینم ؟؟ هیچ خبرت هست که تو هنوز استان محرومی!؟ هیچ آگاهی داری که هنوز آخری در توسعه، صنعت، کشاورزی، شغل، کار، پیشه … ای سرزمین مردمانِ پاک اندیشه، تو را چه شده است که هنوز در قعر جدول توسعه ای در این دنیای از همه جهت متعالی.

چرا پاسخی از دنای سرفرازت نمی آید؟ چرا نوای نسیم مارون خروشان بیدارمان نمی کند؟ چرا سکوت طلایِ سیاه سرزمین‌مان، ما را به فریاد وادار نمی کند؟ چرا جوانی در چرامِ سرسبز، سر در جبینی از غم و درد دارد؟ چرا دشت های دهدشت هنوز تشنه اند؟ چرا سرزمین های صداقت و نجابت دیار دیشموک و طیبی هنوز در سیطره ی نام محرومیت، صدای شان را کس نمی شنود؟ چرا دیار خوبان و شجاعانِ بهمئی هنوز در انتظار یاری اند؟ چرا مارگونِ زیبا و زیلاییِ اصیل با خود یدک می کشند نام فقر و محرومیت را و آیا از کوه شورم سربلندش شرم نداریم.

چرا صدای صدها چرای پر بغضِ مردم دیارمان را کسی نمی شنودکدام مردم؟

سوالی است که جواب ش گر اشک نباشد ، شوق نیست؟! همان مردمی که دَین شان را به انقلاب بر مبنای دین و آرمان شان پس داده اند، همان مردمی که در رزم و بزم سرفراز بودند، گواهی می دهند هزاران گلزارِ شهیدانی که در هر کوی و برزن هنوز پرچمی بر تربت شان به اهتزاز است و جاوید خواهد بود این رقص خون و شهادت در این دیار شهید پرور.

اماسخن از نُقل محافل این روزها بگویم که ماراتن اسفند ماه امسال برای خط پایان چه دارد؟؟ در سه حوزه ی انتخاباتی استان چه کسی بر اریکه ی سبز بهارستان جلوس می کند؟؟ کاش و صد کاش به جایی اینکه ذهن کنجکاو همه ی ما به جای این که در حال گمانه زنی برای برنده ی جدال سیاسیون باشد، در پی بازنده ی اصلی عرصه ی انتخابات در این بیش از چهل سال اعتماد و رای ما باشد؟! آری، بازنده! بازنده ی این هیاهوها تا کنون کسی جز مردم این استان همیشه مظلوم نبوده است و نیست!؟

مردمی که نه تنها در قیاس با پایتخت نشین ها از همه نظر به هیچ انگاشته شده اند بلکه در مقایسه ای آماری با سایر استان های کشور، مقام آخر هستند در اقتصاد، کار، رفاه، صنعت، کشاورزی، تجارت و هزاران شاخص رفاهی دیگر… آری، بازنده مردم این دیار هستند که در تارک تاریخ همیشه در دیانت، صداقت، شجاعت، تدبیر، تعامل، مردانگی، یک رنگی و صد ها صفت دیگر برجسته و شایسته بودند.

اما اکنون به حرمت حضور وکلایی منتخب! که انتخاب شان ره آوردی جز فقر، فرق، فساد، اقتصاد کساد، مهاجرت، خودکشی، تضادهای قبیله ای، نخبه کشی، پخمه پروری و … نداشته است.

آری، بازنده ی انتخابات مردم بوده اند! مردمی به وسعت یک استان که در بیش از چهار دهه حتی یک وزیر از این استان هویدا نشد؟؟ استانی که از یک طرح ملی و بین المللی محروم ماند، استانی که از راه آهن و قطار بی بهره است، استانی که از استانی فقط نامی دارد و نانی دارد برای همه به جز خودش!؟

آری، تا کنون بازنده تمام دوره های انتخاباتی مردم بوده اند، چه آنان که تکرار کردند انتخاب اشتباه را بارها ! چه آنهایی که رای و جان داده اند به وکیلی محترم که دلیل همه رتبه های آخر شدنشان گشته است در این همه سال که پُر بود از وعده های دروغ در دیار و سکوت در سنگر مجلس برای گرفتن حقشان …

آیا وقت آن نرسیده است که طرحی نو براندازیم و از تکرار درد و محرومیت با انتخاب های تکراری و سنتی دست برداریم؟؟ شاید آفتاب در سرزمین ما هم نور داشته باشد در آینده!! نوری از جنس خورشید!!

به امید آن روز…