دهدشت نیوز

عالم از ناله عشاق مبادا خالی/ که خوش آهنگ و فرخ بخش هوایی دارد.
امام خمینی برجسته ترین چهره انقلابی و عنصر فعال و شجاع کم نظیر در زمانی که دیگران انقلاب کردن را در ایران محال می دانستند، پا روی افکار آنان گذاشت و «شد آنچه شد».
نوجوانان و جوانان دهه ۱۳۴۰ امید امام بوده اند و امام مفتخر به آنان! سالهای ۱۳۵۰ نیز در اوج وحشت و خفقان، ایران آبستن تولدی دوباره بود. چشم براه طلوع سفیدی پس از سیاهی شب! آری فجر و طلوع رسید. در آن روزها چقدر ذوق می کردیم در صف فشرده زن و مرد و کودک و پیر دوستانمان بالا بود برای دریافت عکسی از امام. کوره راهها باز شدند.جهاد سازندگی سر از پای نمی شناخت بی وقفه می رفت و می رفت تا بولدوزر خود را به آخرین روستا برساند.دکتر آمد به ده ما. حرف ها و شعارهای ما چه حال و هوایی داشت آن روزها :«آقای دکتر از تهران بیرون بیا ما چشم به راه تواییم» «نان بلوط می خوریم و با برنو می جنگیم». تعاونیها به روستا آمدند از ظرف و ظروف، خورد و خوراک،پوشاک و همه چیز. تحصیل دختر و پسرهای مقاطع دبیرستانی و تربیت معلم و دانشگاه ها سرعت گرفت. کمتر از ۱۰ سال معلم شدیم،استاد شدیم،دکتر شدیم و مهندس‌‌.. بچه های دهکده ما دیگر هواپیما را در هوا و ماشین را فقط در کتابها نمی دیدند. از تهران و شهرهای بزرگ هلیکوپتر به ده ما فرود می آمد و آذوقه و دارو می آورد رایگان می داد. پسر خان و دامدار روستا و اونی که دم کیسه را بسته بود، ماشین تویوتا و شویلیت خریدند. شور و شوق سوار شدن بر تویوتا از دهدشت تا منطقه مان با جاده خاکی، خاک نشسته بر سر و گوش و صورت را فراموش مان می کرد. آنچه موتور شور و شعف سرباز ۶ ماهه و کارگر بنادر سوزان را بالای ماشین ها روشن می کرد همین شوق رسیدن به آغوش گرم و مهربان خانواده بود پدر فقیر و مادر چشم براه خواهر و برادر و فضای دلنشین روستایش بود. همه چیز خوب پیش می رفت جاده،ماشین،تحصیل و بعدش آب،برق،مخابرات، نهادهای حمایتی… یک آسایش و یک آرامش پس از سااالهای ناداری نصیب شده بود. اما و اما وجدانتان معذب و خواب تان پریشان باد ای کسان معدودی که نه وصیت امام را خوانده اید و نه همنشین مردم مانده اید. بقول امیر بیان علی علیه السلام سر در آخور بیت المال کرده اید آمدید،خوردید،بردید اما نرفتید! همچون پیچکی بر پیکره لاغر مردم محروم و انقلابگر افتاده اید، روز به روز رخسار زردتر و تن نحیف تر! وجدانتان معذب و خواب تان پریشان باد که باور روحی و اعتقاد قلبی مردم و نسل جوانان با صفا و آبرومند را از خورشید تابان انقلاب و مسیحا نفسان نجات دهنده،دچار لغزش کرده اید.شور و نشاط را گرفتید. اینک خانواده ها برای تأمین معیشت و تحصیل به روز و امکانات لازمه و ازدواج فرزندش و زندگی شرافتمند و در خور، به بن بست ناامیدی رسیده اند. این نوشته من کلمه نیستند بلکه آه و دود و زبانه اتش دل مظلومانی است که به شما نزدیک می شود.دعا میکنم متنبه شوید.بر گردید به گره گشایی از خلق خدا که همانا حکومت داری و دولتمردی و سیاست و علم مدن چیزی نیست جز مردم‌داری و خوشحال کردن دلی و هدیه تبسمی بر لب! به کجا چنین شتابان؟ (ای که بر مرکب تازنده سواری،هشدار/ که خر خارکش مسکین در آب و گل است. آتش از خانه همسایه درویش مخواه/ کانچه بر روزن او می گذرد دود دل است). متنبه شوید به اینکه راه خدا از میان مردم می گذرد. هر چند معتقدم خورشید همیشه پشت ابر نمی ماند. امام ناظر مهدی دوران می بیند و گره می گشاید. همان کسی که در وصفش می سراییم :« ای که یک گوشه چشمت غم عالم ببرد/ حیف باشد که تو باشی و مرا غم ببرد» «ای آفتاب حسن در آ دمی ز ابر/ که آن چهره مشعشه تابانم آرزوست»
ختم کلام از وصیت نامه سیاسی الهی امام خمینی «ره» سخنی هدیه میکنم به مسؤلین، وزرا، دولتمردان و آنانی که کلید حل مشکلات ما بدست آنهاست.امام در وصیت نامه فرمودند :« خیر دنیا و آخرت شما رسیدگی به حال محرومان است» اینک این شما و این محرومان!

🌹 رحلت و عروج آن عالم خاکی و روح افلاکی هر چند منور است و حاضر اما از باب محرومیت از او تسلیت باد.

۱۴خردادماه۱۴۰۴ تهران/ خداکرم فتحی