دهدشت نیوز

اخیر در یکی از سایت های محلی مطلبی تحت عنوان “سوم شهریور۱۴۰۶» ایستگاه آخر موحد در میدان سیاست”منتشر شده است که یکی از مخاطبان این پایگاه خبری جوابیه ارسال کرد که متن این جوابیه به شرح زیر می باشد.

پایان موحد؟ یا آغاز سنجش بلوغ سیاسی کهگیلویه؟

در سیاست، پایان هیچ چهره‌ای را رسانه‌ها تعیین نمی‌کنند؛ این مردم‌اند که با حافظه‌ای دقیق‌تر از تیترهای روزمره، مسیر اعتبار را ترسیم می‌کنند.

سید محمد موحد، چهره‌ای است که در طول بیش از چهار دهه حضور در عرصه قانون‌گذاری، نشان داده است که سرمایه سیاسی با اعتماد عمومی ساخته می‌شود، نه با تحلیل‌های احساسی و گزارش‌های سفارشی.

هفت دوره نمایندگی مجلس، بدون تکیه بر ساختارهای رانتی و بدون پشتوانه‌ی جناحی، خود گویای جایگاه اوست.

موحد در سیاست، نه محصول سازوکار قدرت، بلکه نتیجه‌ی اعتماد مردم بوده است؛ از دل کوچه‌های خاکی کهگیلویه برخاست و تا صحن علنی مجلس رفت، بی‌آنکه لحظه‌ای پیوند خود را با مردم از دست بدهد.

کسانی که امروز از «پایان موحد» سخن می‌گویند، باید از خود بپرسند:

در غیاب او، کدام جریان توانسته است حتی بخشی از آن انسجام، اعتماد و نفوذ مردمی را بازتولید کند؟

نقد سازنده مایه‌ی رشد است، اما تحلیل‌های متکی بر شایعه و هیجان، نشانه‌ی فقر اندیشه و شتاب‌زدگی قلم است.

کهگیلویه، بیش از هر زمان دیگر، به تجربه، تعقل و انسجام نیاز دارد؛ نه به تیترهایی که می‌خواهند با حذف یک نام، برای خود جایگاهی در تاریخ بیابند.

پایان هر مسئولیتی، الزاماً پایان اثرگذاری نیست.

نام‌هایی چون موحد، با عبور زمان محو نمی‌شوند؛ آن‌ها به معیار سنجش دیگران تبدیل می‌شوند.

و واقعیت این است که موحد هنوز هم می‌تواند باشد — و مردم هنوز خواهان اویند.

محبوبیت او، برخاسته از وعده‌های سیاسی نیست، بلکه از پیوندی صادقانه با مردم است که سال‌هاست در دل جامعه ریشه دوانده.

شاید سوم شهریور ۱۴۰۶، روز میلاد ۷۵ سالگی سید محمد موحد باشد؛

اما برای بسیاری، همان روز آغاز مقایسه‌ی ملموس میان دوران حضور او و دوران پس از اوست.

مقایسه‌ای که بی‌تردید، قضاوت نهایی را دوباره به مردم بازخواهد گرداند — مردمی که هنوز با صدای رسا می‌گویند:

موحد می‌تواند، چون ما هنوز او را می‌خواهیم.